Zaburzenia psychiczne u żołnierzy walczących w Iraku i Afganistanie

Charles W. Hoge i wsp – Combat duty in Iraq and Afghanistan mental health problems, and barriers to care N Engl J Med 2004;351:13
W lipcowym wydaniu New England Journal of Medicine Hoge i wsp. przedstawili wyniki badania, w którym oceniali psychiczne następstwa uczestnictwa w operacjach militarnych. Powszechne przekonanie, że udział w konflikcie zbrojnym ma obciążający wpływ na psychikę nie miało dotychczas potwierdzenia w wynikach systematycznych badań. Wiedza na temat następstw stresu związanego z walką zbrojną mogłaby umożliwić zoptymalizowanie opieki psychologicznej i psychiatrycznej nad weteranami wojennymi.

Grupę badaną stanowili amerykańscy żołnierze walczący w Afganistanie i w Iraku. Źródłem danych był anonimowy kwestionariusz wypełniany przed wyjazdem do Iraku (n = 2530) i po 3-4 miesiącach od powrotu z Iraku lub Afganistanu (n = 3671). Pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczyły objawów dużej depresji, uogólnionego lęku oraz stresu pourazowego (post-traumatic stress disorder – PTSD).

Okazało się, że pobyt w Iraku był większym obciążeniem psychicznym niż udział w konflikcie afgańskim. W grupie żołnierzy, którzy wrócili z Iraku, dużą depresję, uogólniony lęk lub PTSD stwierdzono u 15.6-17.1% respondentów – znamiennie więcej niż u żołnierzy, którzy wrócili z Afganistanu (11.2%) oraz u badanych przed wyjazdem na front (9.3%). Największe różnice pomiędzy grupami dotyczyły częstości objawów PTSD.

Pomocy psychologa/psychiatry poszukiwało jedynie 23-40% osób z dodatnim wynikiem badania przesiewowego. Osoby z cechami zaburzeń psychicznych dwukrotnie częściej jako przeszkodę w poszukiwaniu pomocy specjalistycznej wymieniały lęk przed stygmatyzacją. Zdaniem autorów wyniki badania sugerują potrzebę zmian w podejściu do opieki medycznej-zwiększenia roli opieki psychiatrycznej w wojsku, wprowadzenia programów badań przesiewowych pod kątem depresji i PTSD wśród żołnierzy oraz działań edukacyjnych niwelujących bariery w poszukiwaniu pomocy i zwalczających obawy przed „stygmatyzacją”.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2004-07-01