Leczenie nadciśnienia tętniczego blokerami receptora angiotensyny-czy badanie VALUE wnosi coś nowego?

Lars H Lindholm – Valsartan treatment of hypertension-does VALUE add value? Lancet 2004;363:2010
Przed niespełna dekadą rozpoczęły się 3 badania, których głównym celem było porównanie wpływu leczenia blokerami receptora angiotensyny na choroby sercowo-naczyniowe w porównaniu do leczenia innymi lekami hipotensyjnymi. W Lancet ukazał się krótki komentarz zestawiający ich wyniki: Losartan Intervention For Endpoint reduction in hypertension study (LIFE), Study of Cognition and Prognosis in the Elderly (SCOPE) z zastosowaniem kandesartanu i Valsartan Antihypertensive Long-term Use Evaluation trial (VALUE).

W opublikowanym w 2002 roku LIFE losartan okazał się skuteczniej od atenololu ograniczać występowanie zakończonych i nie zakończonych zgonem incydentów sercowo naczyniowych (p=0.02). W SCOPE porównującym kandesartan i placebo (w obu grupach dopuszczone było stosowanie innych leków hipotensyjnych) różnica okazała się nieistotna statystycznie. Wyniki VALUE, w których oceniano walsartan i amlodypinę, opublikowano w tym samym, czerwcowym numerze The Lancet.

W grupie obserwowanych przez ponad 4 lata 15 245 chorych, w porównaniu z walsartanem, amlodypina okazała się skuteczniej obniżać ciśnienie tętnicze (zwłaszcza w początkowym okresie leczenia). Zdaniem autora, tym można tłumaczyć zaobserwowane w badaniu rzadsze występowanie zawałów serca w grupie amlodypiny (p=0.02). Częstość wystąpienia podstawowego punktu końcowego (chorobowości i śmiertelności sercowej) nie różniła się między grupami.

W dalszej części komentarza autor przytacza wyniki dodatkowej analizy VALUE, wykorzystującej technikę dobierania par chorych leczonych walsartanem i amlodypiną, u których uzyskano tak samo skuteczną redukcję ciśnienia tętniczego (serial median matching – analiza post-hoc). Takie porównanie zniwelowało różnice między grupami (również w odniesieniu do zawału serca). Ciekawą obserwacją płynącą z wszystkich omawianych badań była mniejsza częstość występowania nowych przypadków cukrzycy wśród pacjentów leczonych sartanami (w badaniu VALUE odpowiednio 13.1% vs 16.4% u chorych leczonych walsartanem w porównaniu do chorych leczonych amlodypiną, uznawaną za metabolicznie neutralną, p<0.0001).

Ostateczne wnioski, jakie zdaniem Linholma płyną z zaprezentowanej analizy porównawczej, są następujące: (1) w zapobieganiu incydentom sercowo-naczyniowym, przy założeniu porównywalnego stopnia redukcji wartości ciśnienia tętniczego, sartany są co najmniej tak skuteczne jak inne leki hipotensyjne, (2) stopień obniżania wartości ciśnienia tętniczego, szczególnie we wstępnej fazie leczenia, jest bardzo ważny dla rokowania sercowo-naczyniowego, (3) chorzy leczeni lekami hamującymi układ renina-angiotensyna rzadziej rozwijają cukrzycę.

Opracowane na podstawie: Lancet / 2004-06-19

 

Dodaj komentarz