Leczenie hipotensyjne po udarze-analiza przypadku

Laura Pedelty and Philip B. Gorelick – Chronic Management of Blood Pressure After Stroke Hypertension 2004;44:1
W lipcowym wydaniu Hypertension omówiono problem leczenia hipotensyjnego po udarze na przykładzie 70-letniej pacjentki rasy czarnej, z cukrzycą i nieleczonym nadciśnieniem, u której doszło do udaru niedokrwiennego.

Zdaniem autorów artykułu, nie ma jednoznacznych danych, w jakim czasie po wystąpieniu incydentu należy włączyć leczenie hipotensyjne w ramach prewencji wtórnej udaru. W zależności od stanu chorego, leczenie powinno się wdrożyć około 7 dnia (lub nawet wcześniej) do miesiąca po udarze. Inicjacja leczenia w warunkach hospitalizacji może mieć korzystny wpływ na motywację chorych do przestrzegania zaleceń.

W odniesieniu do wartości docelowych ciśnienia tętniczego autorzy proponują zastosowanie kryteriów JNC 7, tj. <140/90 mm Hg, a u pacjentów z cukrzycą (jak omawiana chora) <130/80 mm Hg. Większość chorych wymaga do uzyskania wartości docelowych więcej niż jednego leku hipotensyjnego. Jeśli wartości ciśnienia skurczowego i rozkurczowego przekracza wartosći docelowe o odpowiednio 15-20 mm Hg i 10 mm Hg (jak np. w omawianym przypadku – 165/95 mm Hg), uzasadnione jest zastosowanie od początku leczenia skojarzonego, pod warunkiem uważnego zwiększania dawek i dokładnego monitorowania.

Autorzy u omawianej chorej włączyli w 7 dobie po udarze peryndopryl oraz indapamid, kierując się wynikami badania PROGRESS. Zalecają comiesięczne wizyty z ewentualną modyfikacją dawkowania, a po osiągnięciu docelowych wartości ciśnienia wizyty kontrolne co 3-6 miesięcy. Autorzy zwracają przy tym uwagę, iż w badaniu PROGRESS wykazano korzyści kliniczne u wszystkich chorych po udarze, również w grupie bez nadciśnienia.

Opracowane na podstawie: Hypertension / 2004-07-01