Znaczenie cukrzycy rozpoznanej w czasie leczenia nadciśnienia tętniczego

Paolo Verdecchia i wsp – Adverse prognostic significance of new diabetes in treated hypertensive subjects Hypertension 2004;43:963
W Hypertension ukazała się obszerna praca oryginalna oceniająca znaczenie rokownicze cukrzycy (DM), pojawiającej się dopiero po rozpoczęciu leczenia nadciśnienia tętniczego.

Do analizy tego względnie słabo poznanego zagadnienia wykorzystano długoterminowe obserwacje chorych leczonych we włoskim programie PIUMA. W badaniu uczestniczyło 795 chorych ze świeżo zdiagnozowanym nadciśnieniem, u których po wyjściowych badaniach włączano leczenie hipotensyjne. 6,5% chorych miało rozpoznaną DM w momencie włączenia do badania, a u kolejnych 5,8% chorych rozpoznano DM w czasie kilkuletniej (mediana 6, zakres: 1-16 lat) obserwacji, już po rozpoczęciu leczenia.

W analizie wieloczynnikowej niezależnymi czynnikami ryzyka rozwoju DM w trakcie leczenia hipotensyjnego były: wyjściowy poziom glukozy oraz stosowanie diuretyków.

W obserwacji długoterminowej chorzy z rozpoznaną w trakcie leczenia DM wykazywali niemal 3-krotnie większe ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, w porównaniu z osobami bez cukrzycy (ryzyko względne w analizie wieliczynnikowej uwzględniającej kilka zmiennych, w tym 24-godzinny pomiar cisnienia, wynosiło 2,92; p<0,001). Ryzyko powikłań w grupie z wcześniej rozpoznaną DM i z DM rozpoznaną po rozpoczęciu leczenia hipotensyjnego nie różniło się (p=NS).

Zdaniem autorów, nowo powstała cukrzyca jest istotnym problemem klinicznym, który może dotyczyć w ciągu roku około 2% chorych leczonych z powodu świeżo rozpoznanego nadciśnienia. Wystąpienie DM w trakcie leczenia w podobny sposób obciąża rokowanie jak DM rozpoznana przed leczeniem. Z badania wynika konieczność częstego monitorowania poziomu glukozy i innych badań w kierunku DM, u chorych otrzymujących diuretyki lub z wysokim wyjściowym poziomem glikemii.

Opracowane na podstawie: Hypertension / 2004-05-24