Czy nadciśnienie tętnicze jest chorobą psychosomatyczną?

Murray Esler i Gianfranco Parati – Is essential hypertension sometimes a psychosomatic disorder? J Hypertens 2004;22:873
W majowym wydaniu Journal of Hypertension ukazał się artykuł Eslera i Paratiego, będący komentarzem do wyników oryginalnego badania obserwacyjnego Steptoe i Willemsona, poświęconego zależności pomiędzy narażeniem na stres w pracy, a wysokością ciśnienia tętniczego.

Autorzy komentarza dokonują przeglądu aktualnej wiedzy na temat związku pomiędzy stresem psychicznym a pierwotnym nadciśnieniem tętniczym. Powszechne wśród laików przekonanie o tym, że stres wiąże się z podwyższonym ciśnieniem, zyskuje potwierdzenie w dowodach naukowych. Przykładowo, w jednym z badań epidemiologicznych wykazano wzrost ciśnienia bezpośrednio po zmianie miejsca zamieszkania. Z kolei Timio i wsp. w badaniu obserwacyjnym wykazali, że ciśnienie tętnicze nie wzrasta wraz z wiekiem u zakonnic mieszkających w odizolowanym od świata klasztorze.

Kolejnym pośrednim dowodem jest wzmiankowana publikacja Steptoe i Willemsona, którzy wykazali, że stres wynikający z mniejszej kontroli nad warunkami pracy zawodowej jest związany z wyższym ciśnieniem tętniczym. Wśród mechanizmów leżących u podłoża zależności pomiędzy stresem a ciśnieniem tętniczym wymienia się aktywację układu współczulnego. Wciąż jednak nie wiadomo, czy wzrost aktywności neurotransmiterów układu współczulnego jest przyczyną nadciśnienia, czy jedynie jego markerem.

Zdaniem autorów wiedza na temat związku między przewlekłym stresem a nadciśnieniem jest obecnie zbyt skąpa, aby formułować jednoznaczne wnioski. Być może stres jest tylko jednym z czynników ryzyka, podobnie jak otyłość lub siedzący tryb życia.

Opracowane na podstawie: Journal of Hypertension / 2004-05-18