Glikemia poposiłkowa jako miernik wyrównania cukrzycy typu 2

Imad M. El-Kebbi i wsp – Utility of casual postprandial glucose levels in type 2 diabetes management Diabetes Care 2004;27:335
Uznanym miernikiem długotrwałego wyrównania glikemii jest poziom hemoglobiny glukozylowanej HbA1c. Wyniki oznaczeń HbA1c nie są z reguły dostępne podczas każdej z wizyt kontrolnych. W przypadku ich braku decyzje terapeutyczne podejmuje się oceniając skuteczność terapii w oparciu o oznaczenia poziomu glikemii.

Autorzy pracy przedstawionej w Diabetes Care badali przydatność pomiarów glikemii poposiłkowej dla oceny wyrównania metabolicznego u 1827 pacjentów z cukrzycą typu 2, u których podczas wizyty w poradni oznaczono stężenie glukozy (zgodnie z wywiadem ostatni posiłek był 1-4 godziny przed wizytą) oraz poziom HbA1c. Za punkt odniesienia przyjęto stężenia HbA1c <6,5% oraz <7,0% (świadczące o prawidłowo prowadzonym leczeniu), stwierdzane u odpowiednio 67% i 77% badanej populacji.

Wykazano, że stężenia glukozy po posiłku korelowały istotnie z poziomami HbA1c. Zależność ta była najsilniej wyrażona u osób leczonych samą dietą, słabsza u leczonych lekami doustnymi i insuliną. Przyjęcie jako progowej wartości glikemii po posiłku 150 mg% pozwalało wykrywać HbA1c>7,0% z 78% czułością, 68% swoistością i 80% dodatnią wartością predykcyjną.

Jak podkreślają autorzy pracy, w przypadku braku szybkiego dostępu do oznaczeń HbA1c, rozwiązaniem może być pomiar glikemii poposiłkowej, umożliwiający ocenę wyrównania metabolicznego oraz podjęcie decyzji o intensyfikacji leczenia. Na nieprawidłową kontrolę glikemii wskazuje z dużym prawdopodobieństwem poziom glukozy po posiłku >150 mg%.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2004-02-16