Superpigułka dla chorego na cukrzycę

E.Gale – The polypill and type 2 diabetes Diabetic Medicine 2004;21:8
W Diabetic Medicine E. Gale omawia możliwość zastosowania w cukrzycy hipotetycznej, wieloskładnikowej tabletki („polypill”), mającej zmniejszyć potencjalne zagrożenia kardiologiczne.

Propagatorami idei zastosowania uniwersalnej tabletki są Nick Wald i Malcolm Law, którzy w ubiegłym roku przedstawili ten pomysł na łamach BMJ. Autorzy (na podstawie analizy ogromnej bazy danych, obejmującej ponad 400 000 osób uczestniczących w 750 próbach klinicznych) stwierdzili, że całej populacji osób powyżej 55 roku życia i wybranym młodszym osobom należy zaoferować tabletkę obniżającą ciśnienie tętnicze, poziom cholesterolu, lepkość płytek oraz poziom homocysteiny (połączenie w jednej, przyjmowanej raz na dobę tabletce: statyny w pełnej dawce, trzech leków hipotensyjnych w niskich dawkach, aspiryny i kwasu foliowego).

Z dokonanych przez Walda i Lawa obliczeń wynika, iż tego rodzaju interwencja populacyjna może ograniczyć liczbę powikłań sercowo-naczyniowych daleko bardziej skutecznie od indywidualnych prób podejmowanych przez lekarzy u poszczególnych chorych, bez konieczności prowadzenia badań przesiewowych i wizyt kontrolnych. Zastosowanie uniwersalnej tabletki u wszystkich osób powyżej 55 roku życia (96% epizodów naczyniowych występuje w tej grupie wiekowej) pozwoliłoby zapobiec 88% zawałów serca i 80% udarów mózgu. Korzyści odniosłaby jedna na trzy leczone osoby, uzyskując 11-12 lat życia wolnych od udarów i incydentów wieńcowych.

Gale, biorąc pod uwagę potrzeby chorych na cukrzycę, podważa w pewnym stopniu zasadność powyższych analiz, zwracając uwagę na fakt, iż choć posiadamy dowody naukowe na skuteczność działania poszczególnych składników „polypill,” to jednak brakuje badań oceniających skuteczność zastosowania kombinacji leków. Ponadto, nawet najbardziej optymalne leczenie populacyjne nie spełnia wymogów stawianych przez poszczególnych pacjentów, którzy wymagają intensywnej modyfikacji stylu życia, edukacji terapeutycznej oraz rzeczowego kontaktu z lekarzem. Podkreślić należy również konieczność indywidualizacji terapii, zwłaszcza w zakresie dawek i typów leków hipotensyjnych.

Mimo to, jak pisze na zakończenie Gale, „uniwersalne tabletki” mogą wkrótce stać się rzeczywistością, o ile uda się skutecznie umieścić wszystkie składniki w jednej masie tabletkowej, a następnie przeprowadzić prospektywne badania skuteczności „polypill”.

Opracowane na podstawie: Diabetic Medicine / 2004-01-04