Psychoterapia ma wływ na aktywność dróg korowo-limbicznych w depresji

Kimberly Goldapple i wsp – Modulation of cortical-limbic pathways in major depression Arch Gen Psychiatry 2004;61:34
Próbą odpowiedzi na pytanie: czy psychoterapia może wpływać na aktywność połączeń neuronalnych u pacjentów z depresją, jest opublikowana na łamach Archives of General Psychiatry praca Goldapple i wsp., w której oceniono wyniki badania metodą pozytronowej tomografii emisyjnej (PET) ośrodkowego układu nerwowego u 14 osób z depresją, przed i po składającej się z 15-20 sesji psychoterapii poznawczo-behawioralnej (CBT). Utworzoną post hoc grupę kontrolną stanowiło 13 chorych z depresją otrzymujących paroksetynę.

Średnie nasilenie objawów depresyjnych, oceniane w skali Hamiltona, wynosiło przed psychoterapią 20 punktów, a po psychoterapii 6,7 punktów. W obrazach PET u chorych podanych CBT stwierdzono wzrost metabolizmu okolicy hipokampa i grzbietowej części zakrętu obręczy oraz zmniejszenie aktywności okolicy brzusznej, przyśrodkowej i bocznej kory czołowej, z kolei u pacjentów leczonych farmakologicznie obserwowano zwiększenie aktywności kory przedczołowej oraz zmniejszenie aktywności hipokampa i okolicy podkolankowej.

Zdaniem autorów uzyskane wyniki wskazują na fakt, że CBT jako samodzielna forma leczenia posiada zdolności neuromodulujące, które prawdopodobnie są odpowiedzialne za efekt antydepresyjny. Efekt CBT ujawnia się w okolicach mózgu zbliżonych (choć nie identycznych) do tych, w których obserwowano zmiany zachodzące w wyniku farmakoterapii.

Opracowane na podstawie: Archives of General Psychiatry / 2004-01-28

Dodaj komentarz