Bezsenność- potrzeba przeprowadzenia długoterminowych badań

Ripu Jindal i wsp – Maintenance treatment of insomnia: what can we learn from the depression literature? Am J Psychiatry 2004;161:19
Bezsenność coraz częściej postrzegana jest jako poważny problem medyczny. Ocenia się, że około 10% do 35% populacji ogólnej skarży się na ten problem.

Bezsenność wykazuje związek z częstszym występowaniem chorób somatycznych i psychicznych, wypadkami i absencją w pracy. Liczne badania wskazują, że nie leczona bezsenność utrzymuje się bądź wykazuje tendencję do nawracania.

2-6% populacji używa leków nasennych i odsetek ten wzrasta wraz z wiekiem. Spora część pacjentów przyjmuje leki nasenne przewlekle, mimo iż oficjalnie zalecane jest nie stosowanie ich dłużej niż przez 4-6 tygodni.

Przez blisko dwadzieścia lat beznzodiazepiny uważane były za najbezpieczniejsze i najskuteczniejsze leki nasenne, jednak ich potencjał uzależniający i liczne niekorzystne działania uboczne skłoniły naukowców do poszukiwania preparatów o bardziej selektywnym działaniu.

Zaowocowało to zsyntetyzowaniem zolpidemu i zaleplonu. Również i w tym przypadku meta-analizy wykazały jednak, że preparaty te mają tendencję do wytwarzania tolerancji i powodowania tzw. „bezsenności z odbicia”.

W leczeniu bezsenności stosuje się coraz częściej elementy terapii poznawczo-behawioralnej: kontrolę bodźców, intencję paradoksalną, ćwiczenia relaksacyjne czy ograniczenie snu. Jest też sporo prac wskazujących na skuteczność innych leków, w tym przeciwdepresyjnych. Brak jest jednak, w odróżnieniu np. od piśmiennictwa naukowego dotyczącego depresji, długoterminowych badań dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa przewlekłej terapii bezsenności.

Wzorując się na metodologii badań w depresji, prace takie powinny analizować nie tylko efektywność różnych metod leczenia (farmakologicznych, psychoterapeutycznych i łączonych), ale także badać skutki nie leczenia bezsenności.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2004-01-20

 

Dodaj komentarz