Skale ryzyka choroby wieńcowej – komentarz redakcyjny BMJ

Hans-Werner Hense – Risk factor scoring for coronary heart disease BMJ 2003;327:1238
Artykuł stanowi komentarz Hansa-Wernera Hense do opublikowanej w tym samym numerze British Medical Journal pracy Brindle i wsp., mającej na celu weryfikację stopnia przydatności skali Framingham w populacji brytyjskiej.

W większości standardów prewencji pierwotnej zaleca się ocenę bezwzględnego ryzyka wystąpienia w określonym horyzoncie czasowym powikłań choroby wieńcowej. Ma to istotne znaczenie dla ogólnonarodowej strategii prewencji i oceny kosztów opieki zdrowotnej, a także dla podejmowania decyzji o leczeniu przez poszczególnych lekarzy i chorych. Ocena opiera się na analizie wywiadu i wyników prostych badań laboratoryjnych, które pozwalają ocenić stopień zagrożenia oraz określić potrzebę i zakres leczenia.

Pierwszą skalą oceny ryzyka choroby wieńcowej była punktacja ryzyka Framingham. Powstała ona w oparciu o analizę danych z badań populacji Framingham (dane wyjściowe zbierano w latach 1968-1975). Skala ta na początku lat 90-tych została włączona do standardów oceny ryzyka choroby wieńcowej. Wiele badań wskazuje jednak na ograniczone możliwości jej zastosowania w innych populacjach (mniejszości etniczne w USA oraz mieszkańcy południowej i zachodniej Europy), w których skala Framingham istotnie zawyża rzeczywisty stopień zagrożenia (o 34%-57%). Wynika to z poprawy rokowania i spadku zachorowań na chorobę wieńcową w populacji Europy Zachodniej w ostatnich latach, m.in dzięki szerszemu stosowaniu leków hipotensyjnych i hipolipemizujących. Znaczenie mają także różnice w występowaniu czynników ryzyka w różnych populacjach. W celu prawidłowej oceny ryzyka proponowane są więc zmodyfikowane wersje skali Framingham.

Jak pisze Hans-Werner Hense, ocena ryzyka choroby wieńcowej w oparciu o skale ryzyka pozostaje nadal uznanym i pomocnym narzędziem prewencji pierwotnej. Wskazane są jednak prospektywne badania weryfikujące przydatność różnych modeli rokowniczych.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2003-11-29