Gorsze rokowanie u kobiet niż u mężczyzn po zawale serca

Wei-Ching Chang i wsp – Impact of sex on long-term mortality from acute myocardial infarction vs unstable angina Arch Intern Med 2003;163:2476
Wyniki dotychczasowych badań klinicznych wskazują na różnice w rokowaniu u kobiet i mężczyzn po ostrym epizodzie wieńcowym (Acute Coronary Syndrome – ACS). Obserwowano zazwyczaj nieco gorsze, w porównaniu z mężczyznami, rokowanie kobiet z zawałem serca i takie same lub nieco lepsze rokowanie kobiet z niestabilną chorobą wieńcową. Grupa badaczy z Kanady zebrała dane dotyczące ponad 30 tysięcy chorych obu płci celem odpowiedzi na pytanie, czy istnieją różnice we wstępnej charakterystyce pacjentek i pacjentów oraz w prowadzonej terapii, które mogą tłumaczyć różnice w rokowaniu. Z bazy danych kanadyjskiego ministerstwa zdrowia zebrano informacje o mieszkańcach prowincji Alberta, którzy przebyli w latach 1993-2000 zawał serca (ok. 23 tysiące osób) lub epizod niestabilnej choroby wieńcowej (ok. 8 400 osób). Następnie, korzystając z bazy danych rządowych instytucji ubezpieczeń zdrowotnych, zidentyfikowano osoby zmarłe w czasie 5 lat od rozpoznania ACS. Stwierdzono, że kobiety, u których postawiono rozpoznanie zawału serca, były starsze od mężczyzn z zawałem o ok. 9 lat, natomiast kobiety z niestabilną chorobą wieńcową były starsze o ok. 6 lat od mężczyzn z tym samym rozpoznaniem. W obu przypadkach u kobiet częściej współistniała cukrzyca, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca. Po przyjęciu do szpitala, u kobiet rzadziej niż u mężczyzn wykonywano koronarografię (odpowiednio: ok. 32% i 42 % w zawale, 28% i 38 % w niestabilnej chorobie wieńcowej) i zabiegi rewaskularyzacji. Ryzyko zgonu w ciągu 5 lat po niestabilnej chorobie wieńcowej było podobne u obojga płci (ok. 20 %), natomiast po zawale serca było wyższe u kobiet (ok. 38 %) niż u mężczyzn (ok. 27 %). Według autorów, przyczyna mniej agresywnego leczenia oraz gorszego rokowania u kobiet po zawale może wynikać z bardziej zaawansowanego wieku i współistnienia chorób towarzyszących, a także węższych naczyń wieńcowych utrudniających interwencję oraz częściej występującej tzw. choroby drobnych naczyń, ograniczającej możliwość rewaskularyzacji.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2003-11-10
Ewa Kowalik