Niewydolność nerek a rokowanie w chorobie wieńcowej

W. J. French, R. S. Wright – Renal insufficiency and worsened prognosis with STEMI J Am Coll Cardiol 2003;42:1544
Ostatnie badania wskazują, że dysfunkcja nerek wiąże się z gorszym rokowaniem w chorobie wieńcowej – nawet łagodna postać niewydolności nerek ma wpływ na wyższą śmiertelność i chorobowość z powodu zawału serca bez uniesienia ST i z uniesieniem ST.

W Journal of American College of Cardiology ukazała się praca Gibson`a i wsp., którzy zebrali dane 16 710 pacjentów leczonych fibrynolityczne w 4 badaniach: TIMI (Thrombolysis In Myocardial Infarction) – 10A, -10B, -14 oraz InTIME – 2. Wartości kreatyniny przekraczające 1.2 mg/dL odnotowali u 26% analizowanych chorych, natomiast nieprawidłowy klirens kreatyniny (≤90 ml/min) aż u 63% chorych. U 23% uczestników występowała umiarkowana lub ciężka niewydolność nerek (definiowana jako klirens kreatyniny ≤60 ml/min).

Autorzy wykazali, iż w trwającej 2 lata obserwacji śmiertelność u chorych z niewydolnością nerek była wyższa, niezależnie od wieku i rezultatu leczenia fibrynolitycznego ocenianego w skali TIMI. Ilorazy szans zgonu wynosiły odpowiednio 1.38, 2.06 i 3.81 dla łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej niewydolności nerek ocenianej klirensem kreatyniny. Badanie potwierdziło również sugerowany wcześniej pogląd, że wskaźnikiem oceny stopnia niewydolności nerek powinien być klirens a nie poziom kreatyniny.

French i Wright komentujący wyniki badania Gibsona i wsp., sugerują szerokie wprowadzenie działań mających na celu zmniejszenie liczby przypadków niewydolności nerek i przypominają zmodyfikowany wzór Cockcrofta umożliwiający szybkie oszacowanie wielkości klirensu kreatyniny:
Klirens kreatyniny = [(140 – wiek) x waga (kg)]/[poziom kreatyniny w surowicy (mg/dl) x 72] (uzyskaną wartość należy pomniejszyć o 15% u kobiet).

Opracowane na podstawie: Journal of the American College of Cardiology / 2003-11-05