Otyłość olbrzymia w USA – trendy epidemiologiczne

Roland Sturm – Increases in clinically severe obesity in the United States, 1986-2000 Arch Intern Med 2003;163:2146
W badaniu opublikowanym w Archives of Internal Medicine przedstawiono wyniki szacunkowej oceny częstości występowania ekstremalnej otyłości w populacji Stanów Zjednoczonych. Dotychczasowe badania wykazują, że jeden na pięciu Amerykanów cierpi na otyłość. Wiadomo, że liczba osób z nadwagą rośnie, a nasilenie tego zjawiska przybiera cechy epidemii. Jak dotąd nie oceniano jednak trendów epidemiologicznych dotyczących ekstremalnych przypadków otyłości.

W prezentowanej pracy, na podstawie ankiet telefonicznych prowadzonych raz do roku, nakreślono krzywą obrazującą tendencje wzrostowe występowania otyłości w latach 1986-2000. Grupy podzielono wg indeksu masy ciała (BMI) na: > 30, 35, 40, 45 i 50 kg/m2. Otyłość olbrzymią zdefiniowano jako BMI co najmniej 40. Jej częstość występowania w analizowanych latach wzrosła czterokrotnie (z 1 na 200 do 1 na 50 dorosłych Amerykanów), zaś częstość występowania otyłości skrajnej (określanej mianem „superobesity”), z BMI powyżej 50 – aż pięciokrotnie (z 1 na 2000 do 1 na 400 osób). Natomiast częstość występowania otyłości z BMI co najmniej 30 wzrosła w tym czasie „zaledwie” dwukrotnie (z 1 na 10 do 1 na 5 osób).

W komentarzu autorzy pracy zwracają uwagę, iż osoby otyłe pytane o masę ciała zazwyczaj zaniżają, a pytane o wzrost – zawyżają podawane wartości, należy zatem przypuszczać, że uzyskane dane epidemiologiczne mogą być zaniżone. Amerykańska służba zdrowia powinna podjąć działania przygotowawcze do opieki nad coraz większą liczbą chorych z otyłością olbrzymią.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2003-10-13