Rehabilitacja kardiologiczna: wiele do zrobienia

Stephen J. Bunke – Cardiac rehabilitation: under-refferal and underutilisation Med J Aust 2003;179:332
Artykuł stanowi komentarz redakcyjny do opublikowanej w tym samym numerze Medical Journal of Australia pracy Scotta i wsp., opisującej niepełne wykorzystanie programów rehabilitacji kardiologicznej w Queensland (Australia).

Jak pisze Stephen Bunker (autor komentarza), rehabilitacja kardiologiczna początkowo skupiała się na osobach po przebytym zawale serca i obejmowała głównie monitorowany elektrokardiograficznie wysiłek fizyczny. Wraz ze wzrastającą ilością danych przemawiających za tym, że trudności w powrocie chorego do normalnego życia po zawale wynikają w znacznej mierze z przyczyn psychicznych i socjalnych, coraz większą uwagę zaczęto przykładać nie tylko do treningu fizycznego, lecz także do szkoleń poświęconych zachowaniom prozdrowotnym, doradztwa oraz wsparcia psychologicznego.

Podsumowując dane dotyczące rehabilitacji kardiologicznej w Australii Stephen Bunker zwraca uwagę na fakt, że w ostatnich dwóch dekadach znacznie wzrosła liczba jednostek służby zdrowia prowadzących ambulatoryjną rehabilitację i szkolenia poświęcone prewencji wtórnej. Mimo to odsetek chorych biorących udział w programach rehabilitacyjnych jest niezadowalający. W stanie Queensland kierowano do udziału w programach rehabilitacji kardiologicznej jedynie ok. 2/3 chorych ze wskazaniami (a spośród nich zaledwie 1/3 w pełni uczestniczyła w programie).

Za główne przyczyny obecnej sytuacji autor uznaje brak pełnego przekonania o korzyściach wynikających z rehabilitacji wśród lekarzy praktyków oraz słaby dostęp chorych do jednostek rehabilitacyjnych na terenach wiejskich. Zwraca również uwagę, że chorzy z wywiadem w kierunku depresji oraz nastawieni „zaprzeczająco” do swojej choroby rzadziej uczestniczyli w programach rehabilitacyjnych.

Według autora, czynniki rządowe i lekarze powinni dążyć do maksymalnego zwiększenia ilości chorych rehabilitowanych kardiologicznie. Istotne jest, aby wszyscy chorzy byli kierowani i zachęcani przez lekarzy praktyków do uczestnictwa w programach rehabilitacyjnych.

Opracowane na podstawie: Medical Journal of Australia / 2003-10-06