Rozpoznanie dusznicy bolesnej a rokowanie

Harry Hemingway i wsp – Prognosis of angina with and without a diagnosis: 11 year follow up in the Whitehall II prospective cohort study BMJ 2003;327:895
Standardy towarzystw kardiologicznych zalecają wykonywanie badań przesiewowych i kierowanie chorych do specjalistycznych poradni w przypadku wystąpienia objawów dusznicy bolesnej (IHD), jednak wielu chorych z dolegliwościami nie poszukuje porady lekarskiej lub nie jest prawidłowo diagnozowana przez lekarzy pierwszego kontaktu.

W piśmiennictwie brak jest prospektywnych danych dotyczących rokowania tej grupy chorych. Prezentowana praca stanowi wynik prospektywnej obserwacji grupy ponad 10 tysięcy osób w wieku 35-55 lat, uczestniczących w badaniu kohortowym Whitehall II. Uczestnicy badania pięciokrotnie w czasie jego trwania wypełniali kwestionariusze dotyczące stanu zdrowia, umożliwiające między innymi: identyfikację objawów, rozpoznanie czynników ryzyka IHD i ocenę jakości życia. Równolegle szczegółowej analizie poddano dokumentację prowadzoną przez lekarzy ogólnych i dokumentację szpitalną.

W trakcie 11-letniej obserwacji IHD stwierdzono u 11% (1158) badanych. U 74% osób z grupy chorych, którzy po raz pierwszy zgłosili występowanie dolegliwości wieńcowych w kwestionariuszu, w dokumentacji medycznej nie znaleziono dowodów na rozpoznanie IHD przez lekarza prowadzącego. Brak takiego rozpoznania w dokumentacji medycznej stwierdzono również u 2/3 chorych ponownie informujących o występowaniu dolegliwości bólowych w kolejnych kwestionariuszach.

U 15% chorych z nierozpoznaną IHD stwierdzono nieprawidłowy, spoczynkowy EKG. Ryzyko zgonu w tej grupie chorych było ponad dwukrotnie wyższe niż u osób bez dolegliwości dusznicowych lub zawału serca w trakcie obserwacji (wskaźnik ryzyka: 2.48), a zbliżone do rokowania osób z rozpoznaną przez lekarzy chorobą wieńcową i nieprawidłowymi wynikami testów diagnostycznych (wskaźnik ryzyka: 1.83). U osób z rozpoznawaną i nie rozpoznawaną przez lekarzy ogólnych IHD stwierdzono podobne ograniczenie jakości życia i częstość interwencji związanych z powikłaniami IHD.

W opinii autorów, przypadki choroby wieńcowej rozpoznawane przez lekarzy pierwszego kontaktu stanowią jedynie „szczyt góry lodowej.” Ponad połowa badanych z objawami wieńcowymi nie została zdiagnozowana przez lekarza w trakcie obserwacji. Skuteczniejsze rozpoznawanie może pozwolić na poprawę rokowania populacji chorych z IHD.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2003-10-28