Otyłość jest czynnikiem ryzyka depresji

John B. Dixon i wsp – Depression in association with severe obesity. Changes with weight loss Arch Intern Med 2003;163:2058
Zarówno depresja, jak i otyłość, są istotnymi problemami zdrowotnymi w skali ogólnoświatowej. Z dotychczasowych badań wynika, że depresja jest częstsza u osób z otyłością niż z prawidłową masą ciała. Z kolei z obserwacji psychologicznych wiadomo, że otyłość może być przyczyną niskiej samooceny i poczucia winy, którego nasilenie wzrasta wraz z liczbą nieudanych prób obniżenia masy ciała. Ponadto, osoby otyłe są często dyskryminowane przez otoczenie. Wszystkie wymienione czynniki sprzyjają wystąpieniu i nasilaniu się zaburzeń psychicznych.

Hipoteza o zależności przyczynowo-skutkowej pomiędzy otyłością a depresją znalazła potwierdzenie naukowe. Autorzy z Australii analizowali zmiany w objawach depresyjnych (ocenianych w oparciu o kwestionariusz depresji Becka), przed i po częściowej resekcji żołądka wykonywanej z powodu otyłości. Grupa badana liczyła 487 osób. Przed operacją, średnie nasilenie objawów depresyjnych wynosiło 17.7 punktów. Najwyższe wartości odpowiadające ciężkiej depresji stwierdzano w młodszych grupach wiekowych, u kobiet oraz u osób szczególnie źle oceniających swój wygląd. Obniżenie masy ciała w następstwie zabiegu chirurgicznego wiązało się ze znamiennym zmniejszeniem nasilenia objawów depresyjnych do 7.8 (wartość średnia) po 1 roku i do 9.6 po 4 latach od operacji. Poprawa w zakresie depresji po roku od zabiegu była największa w grupach wysokiego ryzyka (kobiety, osoby młode) i zależała od liczby straconych kilogramów oraz stopnia zmian w ocenie własnego wyglądu.

Podsumowując: duża otyłość zwiększała ryzyko depresji. Skuteczne leczenie otyłości wpływało na zmniejszenie nasilenia zaburzeń depresyjnych.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2003-09-22