Dystrybucja tkanki tłuszczowej czy BMI w ocenie ryzyka cukrzycy

Marshall K. Tulloch-Reid i wsp – Do measures of body fat distribution provide information on the risk of type 2 diabetes in addition to measures of general obesity? Comparison of anthropometric predictors of type 2 diabetes in Pima Indians Diabetes Care 2003;26:2556
Z prospektywnych badań wiadomo, że zarówno ogólne parametry otyłości, takie jak: masa ciała, BMI i procentowa zawartość tkanki tłuszczowej, jak i parametry dystrybucji tkanki tłuszczowej, w tym: obwód w pasie, stosunek obwodu w pasie do obwodu w biodrach, obwodu w pasie do obwodu ud lub do wzrostu, są przydatne w prognozowaniu ryzyka cukrzycy typu 2.

W opinii niektórych autorów, udowodniona, ścisła korelacja pomiędzy otyłością centralną a zaburzeniami metabolicznymi może wskazywać na to, że dystrybucja tkanki tłuszczowej jest lepszym niż sama otyłość wykładnikiem prawdopodobieństwa rozwoju cukrzycy. Wyniki dotychczasowych badań dotyczących tego zagadnienia są sprzeczne.

We wrześniowym wydaniu Diabetes Care opublikowano wyniki pracy Tulloch-Reid i wsp., którzy porównywali wartość obu rodzajów pomiarów w licznej (n = 1614) grupie Indian Pima, wśród których cukrzyca występuje szczególnie często. Jednym z głównych celów jakie postawili sobie autorzy, była odpowiedź na pytanie, czy analiza dystrybucji tkanki tłuszczowej zwiększa dokładność oceny ryzyka cukrzycy, dokonywanej w oparciu o ogólne pomiary otyłości.

W okresie obserwacji wynoszącym średnio 5.25 lat stwierdzono 322 nowe przypadki cukrzycy typu 2. Analiza statystyczna wykazała ścisłą korelację pomiędzy ryzykiem choroby, a ogólnymi parametrami otyłości, przy czym wysoki BMI wiązał się z największym względnym ryzykiem cukrzycy (1.73 u mężczyzn i 1.67 u kobiet). U mężczyzn porównywalną z BMI wartość prognostyczną miał stosunek obwodu w pasie do wzrostu, a u kobiet obwód w pasie, stosunek obwodu w pasie do wzrostu i obwodu w pasie do obwodu ud. Niemniej żaden z badanych parametrów otyłości lub dystrybucji tkanki tłuszczowej nie zwiększał mocy prognostycznej BMI.

Wyniki sugerują, że BMI jest wystarczająco dokładnym wykładnikiem ryzyka cukrzycy typu 2 i analiza innych zmiennych nie jest potrzebna.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2003-09-09