Badanie GUIDE: porównanie typu „head-to-head” pochodnych sulfonylomocznika – gliklazyd MR vs glimepiryd

G. Schernthaner – The European GUIDE-Study: head-to-head comparison of efficacy and safety of two once daily sulfonylureas gliclazide MR and glimepiride in 845 Type 2 diabetic patients Diabetologia 2003;46[Suppl 2]:A281
Postępujące uszkodzenie komórek β jest charakterystycznym aspektem cukrzycy typu 2. Większość pacjentów wymaga przyjmowania leków zwiększających sekrecję komórek β, w celu osiągnięcia odpowiedniego poziomu glikemii. Podczas 18. Kongresu International Diabetes Federation (IDF) przedstawiono wyniki badania GUIDE (GlUcose control in type 2 dIabetes: Diamicron MR versus glimEpiride), będącego pierwszym, przeprowadzonym na dużą skalę, porównaniem (badanie typu „head-to-head”) dwóch pochodnych sulfonylomocznika przyjmowanych raz dziennie. Badanie miało charakter prospektywnego, kontrolowanego porównania równoległych grup w warunkach podwójnie ślepej próby.

Do badania włączono 845 pacjentów z cukrzycą typu 2 z 12 krajów Europy. Chorych zrandomizowano do dwóch grup: pierwsza przyjmowała gliklazyd w postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu (MR), druga – glimepiryd. W obu grupach leki były przyjmowane dodatkowo do uprzedniej terapii (dieta, dieta w połączeniu z metforminą lub inhibitorem-glukozydazy). Dawki były zwiększane stopniowo (od 30 do 120 mg gliklazydu MR i od 1 do 6 mg glimepirydu) do momentu uzyskania kontroli metabolicznej (poziom glikemii na czczo we krwii 5-7,8 mmol/l) lub do osiągnięcia dawki maksymalnej.

Obserwacja trwała 6 miesięcy. Skuteczność obu leków oceniano wartością HbA1c, natomiast bezpieczeństwo ich stosowania określano na podstawie liczby epizodów hipoglikemii według definicji European Health Agency (EMEA guideline 2002). Wszyscy pacjenci otrzymali sprzęt do mierzenia poziomu glukozy we krwi i wykonywali pomiary raz w tygodniu (trzy razy dziennie), lub w każdym przypadku podejrzenia objawów hipoglikemii. Poziom glukozy we krwi określono dla 68% wszystkich objawowych epizodów hipoglikemii.

Wyjściowo badane grupy były porównywalne pod względem: wieku (średnio 61 lat), czasu choroby (5,7 lat), BMI (30.5 kg/m2), HbA1c (8.3%), po 34% pacjentów tylko na diecie. Po 6 miesiącach wskaźnik HbA1c zmniejszył się podobnie w obu grupach: z 8.39 do 7.24% (-1.15%) u pacjentów stosujacych gliklazyd MR (n=388) i z 8.22 do 7.22% (-1.0%) w grupie przyjmującej glimepiryd (n=427) – róznica między grupami nieznamienna statystycznie.

Jednakże, pomimo porównywalnego polepszenia kontroli glikemii, epizody hipoglikemii (poziom glukozy we krwi poniżej 3 mmol/l, z lub bez towarzyszących symptomów) występowały znacząco częściej u pacjentów stosujących glimepiryd – 39 z 439 pacjentów (8.9%), zanotowano łącznie 56 epizodów vs 15 pacjentów z 403 (3.7%), łącznie 22 epizody w grupie otrzymującej gliklazyd MR.

Zdaniem autorów, obie stosowane raz dziennie pochodne sulfonylomocznika wykazały równoważną skuteczność w długoterminowej kontroli glikemi niezależnie od poprzedzającego leczenia. Należy jednak podkreślić większe bezpieczeństwo stosowania gliklazydu MR, który w porównaniu z glimepirydem powodował o około 50% mniej epizodów hipoglikemii.

Opracowane na podstawie: Diabetologia / 2003-08-28

 

Dodaj komentarz