„Subkliniczna” cukrzyca-czy rzeczywiście subkliniczna?

M.E. Keebler i D.K. McGuire, – Subclinical diabetes mellitus: Is it really “sub-clinical”? Am Heart J 2003;146:210
Prezentowany artykuł stanowi komentarz redakcyjny do opublikowanej w tym samym numerze American Heart Journal pracy Muhlesteina i wsp., poświęconej występowaniu zaburzeń glikemii u 1612 kolejnych pacjentów leczonych angioplastyką z powodu istotnego zwężenia tętnic wieńcowych.

Autorzy komentarza – Mary Kleebler i Darren McGuire przypominają, iż cukrzyca typu 2 jest jednym z ważniejszych czynników ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Definicja cukrzycy oparta jest jednak na przyjętej wartości progowej poziomu glikemii, od której narasta ilość powikłań o charakterze mikroangiopatii: retinopatii, nefropatii i neuropatii (poziom ten dla glikemii na czczo wynosi >=126 mg%, a dla glikemii w drugiej godzinie doustnego testu obciążenia glukozą >= 200 mg%).

Badania epidemiologiczne potwierdziły jednak, że główne (ponad 80% chorych) powikłanie cukrzycy typu 2 stanowią raczej zmiany o charakterze makroangiopatii. Należy również pamiętać, iż w zakresie wartości glikemii stanowiących podstawę obecnej definicji cukrzycy, pacjenci często nie zgłaszają typowych objawów i cukrzyca pozostaje nie rozpoznana nawet u 50% chorych.

Obserwacje te potwierdzają rezultaty pracy Muhlesteina i wsp., gdzie podwyższone stężenia glukozy na czczo stwierdzono u 61% uczestników badania. Wśród nich osoby z uprzednio rozpoznaną cukrzycą stanowiły 24% badanej populacji, u kolejnych 18% chorych cukrzycę rozpoznano dopiero w trakcie próby a 19% grupy stanowiły osoby z upośledzoną tolerancją glukozy.

W prospektywnej, 3-letniej obserwacji Muhlestein i wsp., odnotowali istotny statystycznie wzrost ryzyka zgonu u badanych z podwyższonymi poziomami glikemii, w porównaniu z grupą z prawidłowym metabolizmem glukozy. U osób z zaburzoną tolerancją glukozy na czczo ryzyko zgonu wzrastało 3,2-krotnie, u chorych z cukrzycą rozpoznaną dopiero w trakcie badania 4,1-krotnie, a u chorych z cukrzycą rozpoznaną przed rozpoczęciem próby 5,0-krotnie. Co bardzo ważne, ponad 3-krotny wzrost ryzyka zgonu obserwowano już dla stężeń glukozy powyżej 109 mg%.

Zdaniem autorów komentarza, obserwacje te niosą ze sobą istotne implikacje diagnostyczno-terapeutyczne. U wszystkich chorych na cukrzycę trzeba prowadzić program aktywnej terapii czynników ryzyka. Opiera się on na: leczeniu hiperglikemii, stosowaniu aspiryny lub klopidogrelu, farmakologicznej redukcji ciśnienia tętniczego <130/80 mm Hg, stosowaniu niezależnie od wartości ciśnienia tętniczego inhibitorów konwertazy oraz obniżeniu stężenia cholesterolu LDL

Opracowane na podstawie: American Heart Journal / 2003-08-27