Związek pomiędzy rozpoznaniem stawianym w dzieciństwie a zaburzeniami psychicznymi u osób dorosłych

Julia Kim-Cohen i wsp – Prior juvenile diagnoses in adults with mental disorder Arch Gen Psychiatr 2003;60:709
Dane z wywiadu na temat rozwoju psychofizycznego są istotne dla właściwego leczenia i profilaktyki zaburzeń psychicznych Badania pokazują, że zaburzenia psychiczne rozpoznawane w wieku dorosłym często rozpoczynają się już w dzieciństwie. Może to być ta sama jednostka nozologiczna, kiedy zaburzenie rozpoczyna się w dzieciństwie i pod tą samą formą rozpoznawane jest w wieku dorosłym. Druga możliwość, to występowanie zaburzeń w pewnej kolejności. W ten sposób zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) może prowadzić do rozwoju osobowości dyssocjalnej, a dziecięca postać zaburzeń lękowych sprzyja rozwojowi zaburzeń depresyjnych w wieku dorosłym.

Początek zaburzeń w dzieciństwie jest najczęściej związany z cięższym przebiegiem zaburzeń w starszym wieku. Sekwencyjne występowanie zaburzeń psychicznych w rozwoju psychofizycznym stawia pytanie o etiologię i genetykę tych zaburzeń.

W prezentowanej pracy badaniem prospektywnym objęto 1037 dzieci w wieku trzech lat, urodzonych od kwietnia 1972 r. do marca 1973 r. w Dunendin, w Nowej Zelandii. Badania kontrolne były przeprowadzane kolejno w wieku: 5,7,9,11,13,15,18,21 i 26 lat. Stwierdzono, że wśród osób z rozpoznanymi zaburzeniami psychicznymi w wieku 26 lat, blisko 3/4 miało już postawione rozpoznanie przed 18 rokiem życia, a u ponad połowy rozpoznawano zaburzenia psychiczne w okresie między 11 a 15 rokiem życia. W przeważającej części przypadków dorośli z zaburzeniem psychicznym cierpieli na to samo zaburzenie już w dzieciństwie.

Zdaniem autorów dane te pokazują konieczność właściwego wykrywania i leczenia zaburzeń psychicznych w tym okresie życia.

Opracowane na podstawie: Archives of General Psychiatry / 2003-07-12