Dwudziestoletnie badanie efektywności leczenia przeciwdepresyjnego

Andrew C. Leon i wsp – A 20-year longitudinal observational study of somatic antidepressant treatment effectiveness Am J Psychiatry 2003;160:727
Większość randomizowanych badań oceniających leki przeciwdepresyjne przeprowadzana jest na homogennych grupach wyselekcjonowanych chorych, którzy różnią się od pacjentów spotykanych na co dzień w gabinetach lekarskich. Założeniem prezentowanego badania była ocena efektywności leczenia w warunkach jak najbardziej zbliżonych do codziennej praktyki.

Analizą objęto grupę 285 osób chorych z dużą depresją włączonych w 1978 roku do National Institute of Mental Health Collaborative Depression Study. Badani otrzymywali różnorodne leczenie przeciwdepresyjne. W warunkach typowej próby farmakologicznej część z nich byłaby wykluczona z udziału w badaniu, między innymi z powodu przekroczenia 65 roku życia, współwystępowania innych chorób, próby samobójczej, alkoholizmu, używania narkotyków lub nadużywania leków.

Autorzy oceniali natężenie objawów chorobowych, aktywność i skuteczność farmakoterapii oraz tendencję do remisji. Osoby leczone w sposób bardziej intensywny miały wyjściowo cięższe objawy depresji oraz więcej wcześniejszych epizodów choroby. Mimo to prawdopodobieństwo remisji było u nich znacznie większe. Przebieg choroby u pacjentów otrzymujących niskie dawki leków nie różnił się istotnie od obrazu depresji u pacjentów nie leczonych.

W związku z tym autorzy pracy zdecydowanie opowiadają się za stosowaniem intensywnej terapii epizodów depresyjnych, nawet za cenę większego natężenia objawów ubocznych i wzrostu kosztów leczenia rzutu choroby.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2003-04-15