Wpływ niskich dawek peryndoprylu/indapamidu na poziom albuminurii u pacjentów z cukrzycą-badanie PREMIER

Mogensen C.E. i wsp – Effect of low-dose perindopril/indapamid on albuminuria in diabetes Hypertension 2003;41:1063
Mikroalbuminuria jest ważnym czynnikiem prognostycznym zarówno rozwoju nefropatii cukrzycowej jak i śmiertelności sercowo-naczyniowej w cukrzycy 1 i 2 typu. Pojawienie się mikroalbuminurii powinno prowadzić do intensywnego leczenia hipotensyjnego. Powszechnie znana jest wartość ACE-inhibitorów, szczególnie dla chorych z albuminurią, jednak monoterapia często bywa niewystarczająca. Stosunkowo niewiele badań poświęcono skojarzonemu leczeniu hipotensyjnemu w tej grupie chorych.

Badanie PREMIER zaplanowano jako randomizowaną, wieloośrodkową, podwójnie ślepą próbę, porównującą leczenie skojarzone (2 mg peryndoprylu + 0,625 mg indapamidu) z monoterapią enalaprylem. Badaniem objęto 457 chorych z cukrzycą typu 2, nadciśnieniem tętniczym i albuminurią. Skuteczność leczenia oceniano na podstawie wartości ciśnienia tętniczego (RR) oraz stopnia wydalania albumin z moczem (AER) w czasie 12 miesięcy obserwacji. Dobowe dawki leków, zależnie od odpowiedzi hipotensyjnej, zwiększano maksymalnie do 8 mg peryndoprylu/2,5 mg indapamidu bądź 40 mg enalaprylu.

W grupie otrzymującej leczenie skojarzone uzyskano istotnie większe obniżenie ciśnienia skurczowego (o 3 mm HG, p=0.012) i rozkurczowego (o 1.5 mm Hg, p=0.019) oraz istotnie większy spadek AER (-42% w grupie terapii skojarzonej i -27% w grupie enalaprylu). Redukcja AER pozostawała istotna po uwzględnieniu różnic ciśnienia.

W opinii autorów stosowanie niskich dawek peryndoprylu z indapamidem powodowało większy spadek albuminurii w stosunku do terapii enalaprylem, częśiowo niezależnie od spadku RR. Niezależny od wartości ciśnienia tętniczego efekt leczenia skojarzonego może przyczynić się po poprawy funkcji nerek.

Opracowane na podstawie: Hypertension / 2003-05-22