Zespół hiperkinetyczny z deficytem uwagi (ADHD) u dorosłych

Margaret Weiss i Candice Murray – Assesment and management of attention-deficit hyperactivity disorder in adults CMAJ 2003;168:715
Rozpowszechnienie zespołu hiperkinetycznego z deficytem uwagi (Attention Deficit Hyperactivity Disorder, ADHD) u dorosłych szacuje się na 2-6%. W przeszłości rozpoznanie to stawiano wyłącznie u dzieci. Z czasem stwierdzono, że oczekiwana remisja objawów następująca przeważnie w okresie dojrzewania dotyczy tylko 50% przypadków.

Podstawą neurobiologiczną zespołu jest genetycznie uwarunkowana dysfunkcja płata czołowego, odpowiedzialna za rozhamowanie zachowania. U pacjentów z ADHD stwierdzono dwukrotnie większą zdolność transportu dopaminy. Komponenta rodzinna występowania zespołu jest najsilniejsza spośród wszystkich zaburzeń psychicznych.

Podstawą rozpoznania ADHD u dorosłego stanowi wywiad rodzinny i dotyczący wieku rozwojowego oraz stwierdzenie znaczących trudności w osiągnięciu wykształcenia adekwatnego do możliwości intelektualnych, a także występowanie problemów w życiu zawodowym i rodzinnym, nie będących efektem innych zaburzeń psychicznych. Objawami na które należy zwrócić uwagę są: trudności w koncentracji uwagi, niedoprowadzanie do końca wykonywanego zadania, liczne błędy „z nieuwagi” i „z zapomnienia”, niepokój ruchowy polegający na trudności w usiedzeniu w miejscu, wykonywanie zbędnych gestów, nadmierna hałaśliwość, wielomówność i niecierpliwość. Pomocnym w rozpoznaniu testem jest The Brown Attention-Deficit Disorder Scale.

Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków psychostymulujących jak: dextroamfetamina i metylofenidat, które blokując zdolność transportu dopaminy zwiększają jej stężenie w przestrzeni pozakomórkowej. W drugiej kolejności zaleca się leki przeciwdepresyjne. Zadowalająco na farmakoterapię reaguje od 50% do 66% pacjentów.

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 2003-03-18