Aktywność fizyczna w leczeniu otyłości – rola lekarza

Kyle J. McInnis, Barry A, Franklin, James M., Rippe – Counseling for physical activity in overweight and obese patients Am Fam Physician 2003;67:1249
Artykuł poglądowy American Family Physician poświęcono aktywności fizycznej. Ponad 60% dorosłych Amerykanów (97 milionów) cierpi na nadwagę lub otyłość. Otyłości można przypisać około 300 tysięcy przedwczesnych zgonów rocznie, co czyni ten czynnik ryzyka drugą główną przyczyną śmiertelności, po paleniu tytoniu.

Jednocześnie tylko 15% dorosłych Amerykanów uprawia ćwiczenia fizyczne o zalecanej naukowo częstości i intensywności, podczas gdy tryb życia ponad 25% społeczeństwa można określić jako siedzący.

Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne uznało otyłość za niezależny czynnik ryzyka choroby niedokrwiennej serca. Odpowiednia dieta niskokaloryczna jest najefektywniejszym sposobem utraty wagi w początkowym okresie, natomiast regularne ćwiczenia fizyczne zapobiegają efektowi „jo-jo”. Chorzy z otyłością powinni być informowani o korzyściach zdrowotnych płynących ze zmiany trybu życia na aktywny. Badania wykazały jednakże, iż tylko 34% lekarzy czyni to podczas każdej wizyty.

Zwiększenie wydolności serca i płuc w wyniku wzrostu aktywności fizycznej zmniejsza narażenie na choroby serca nawet w przypadku utrzymywania się nadmiaru masy ciała, a także poprawia jakość życia chorych w aspekcie fizycznym i psychicznym. Lekarz powinien indywidualizować program ćwiczeń dla chorych z otyłością, kładąc nacisk przede wszystkim na regularność i odpowiedni czas trwania aktywności fizycznej (np. szybki spacer) – od 30 do 60 minut, trzy do pięciu dni w tygodniu.

Należy położyć nacisk na bezpieczeństwo ćwiczeń, nie zalecać zbyt intensywnej aktywności fizycznej, aby nie zniechęcić chorego. Ważne jest uzyskanie nawyku regularnego podejmowania aktywności fizycznej przez osoby z otyłością, a rodzaj ćwiczeń powinien być przez nie akceptowany.

Opracowane na podstawie: American Family Physican / 2003-03-15

Dodaj komentarz