Uogólnione zaburzenie lękowe i duża depresja – hierarchia wg klasyfikacji DSM IV

Mark Zimmerman, Iwona Chelminski – Generalised anxiety disorder in patients with major depression: is DSM-IV`s hierarchy correct? Am J Psychiatry 2003;160:504
Klasyfikacja DSM III zakładała nadrzędne traktowanie zaburzeń depresyjnych wobec towarzyszących im stanów lękowych. Kolejne wersje DSM III-R i DSM IV zmieniły to, wprowadzając zasadę równoległego rozpoznawania depresji i zaburzeń lękowych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy dużej depresji towarzyszą uogólnione objawy lękowe. Wówczas traktowane są one jako element zespołu depresyjnego i nie wyszczególniane osobnym rozpoznaniem.

Zdaniem autorów jest to niesłuszne. Aby udowodnić swoją tezę przeprowadzili analizę 332 przypadków dużej depresji, równolegle oceniając stopień nasilenia objawów lękowych. Badanie udowodniło istotne różnice w obrazie psychopatologicznym między pacjentami depresyjnymi bez zaburzeń lękowych i tymi, u których one występowały. Ci ostatni mieli większego stopnia obniżenie nastroju, byli bardziej zagrożeni samobójstwem, gorzej funkcjonowali społecznie, częściej występowały u nich zaburzenia jedzenia, zaburzenia somatyzacyjne i inne rodzaje zaburzeń lękowych. Wśród ich najbliższych stwierdzano większe nasilenie występowania uogólnionych zaburzeń lękowych.

Zdaniem autorów, traktowanie depresji jako kategorii nadrzędnej wobec zaburzeń lękowych prowadzi do niedoceniania potencjalnych zagrożeń związanych z ich współwystępowaniem oraz do wyboru terapii nie uwzględniającej składnika przeciwlękowego poszczególnych leków antydepresyjnych.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2003-03-24