Glikemia na czczo i glikemia poposiłkowa – względny udział w wartości HbA1c

L. Monnier, H. Lapinski i C. Colette – Contributions of fasting and postprandial plasma glucose increments to the overall diurnal hyperglycemia of type 2 diabetic patients Diabetes Care 2003;26:881
Badania epidemiologiczne wykazały, że zarówno hiperglikemia na czczo jak i hiperglikemia poposiłkowa zwiększają ryzyko powikłań naczyniowych cukrzycy. Ich względny udział w całkowitym wyrównaniu metabolicznym ocenianym stężeniem hemoglobiny glukozylownej HbA1c pozostaje przedmiotem kontrowersji.

Temat ten podjęli autorzy omawianej pracy. Badali oni 290 chorych na cukrzycę typu 2 leczonych pochodnymi sulfonylomocznika, metforminą lub kombinacją tych leków. U każdego wykonano czteropunktowy profil glikemii: na czczo (8.00), 3 godz. po śniadaniu (11.00), 2 i 5 godz. po obiedzie (14.00 i 17.00). Na tej podstawie wyznaczano pola powierzchni pod krzywymi glikemii, które następnie służyły do określenia względnego udziału stężeń glukozy na czczo i po posiłku, w całkowitym wyrównaniu metabolicznym. Osoby podzielono według pięciu zakresów stężeń HbA1c, z najniższym przedziałem poniżej 7,3% i najwyższym – powyżej 10,2%.

Udział glikemii poposiłkowej w wyrównaniu metabolicznym malał od najniższych do najwyższych poziomów HbA1c, wynosząc dla najniższego i najwyższego kwintyla odpowiednio: 69,7% i 30,3%. Odwrotną zależność w całkowitym wyrównaniu metabolicznym obserwowano dla udziału glikemii na czczo. Powyższe różnice mogą mieć istotne konsekwencje terapeutyczne sugerując zastosowania form terapii w większym stopniu modyfikującej glikemie poposiłkowe, przy lepszej kontroli glikemii lub w większym stopniu kontrolujących glikemie na czczo, przy jej złym wyrównaniu.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2003-03-17