Nowe programy kształcenia lekarzy

H. Thomas Aretz – How good is the newly graduated doctor and can we measure it? MJA 2003;178:147
Dwie ostatnie dekady to okres znaczących zmian w kształceniu lekarzy. Wśrod czynników wyzwalających te zmiany wymienić można: stale poszerzający się zasób wiedzy, ewolucję znaczenia różnych chorób, postępy technologiczne, rosnące oczekiwania pacjentów, dostęp do informacji medycznej przez internet, nacisk na farmakoekonomikę.

Zmieniają się także wymagania stawiane lekarzowi. Usługodawcy medyczni, ośrodki edukacyjne, i towarzystwa naukowe starają się określić definicję dobrego lekarza i kryteria oceny jego pracy. Efektem pracy autorów kanadyjskich uczestniczących w Programie Edukacyjnym dla Przyszłych Lekarzy z Ontario (Education of Future Physician of Ontario – EFPO) jest ośmiopunktowa lista oczekiwań wobec absolwentów wydziałów lekarskich.

Przyszły lekarz powinien więc być ekspertem, zdolnym do podjęcia decyzji klinicznych, humanistą, dobrym współpracownikiem, osobą umiejętnie administrującą dostępem do metod diagnostycznych i leczniczych, nauczycielem, doradcą zdrowotnym, badaczem i osobą z powołaniem.

Wykształcenie takiej osoby jest możliwe jedynie pod warunkiem współdziałania na wszystkich poziomach edukacji, w tym w szkołach średnich. Wyniki badań z Australii wskazują, że absolwenci wydziałów lekarskich objęci nowym programem mają większe zdolności komunikacyjne i umiejętność pracy w zespole, bardziej holistyczne spojrzenie na problemy zdrowotne i chęć do dalszej nauki. Ich wiedza fachowa nie okazała się jednak większa niż u ich poprzedników. Istnieje potrzeba okresowej weryfikacji umiejętności leczenia, najlepiej w oparciu o stopień zgodności podejmowanych decyzji z aktualnymi standardami postępowania.

Opracowane na podstawie: Medical Journal of Australia / 2003-02-17