Relacja lekarz – chory na cukrzycę

T. Dornan i C. Carroll – Medical communication and diabetes Diabet Med 2003;20:85
Artykuł redakcyjny Diabetic Medicine poświęcono komunikowaniu się lekarza z chorym na cukrzycę. Upowszechnienie dostępu do wiedzy, rozwój internetu, informatyzacja, przemiany społeczne wymuszają stworzenie nowych relacji pacjent-lekarz.

Klasyczne badanie podmiotowe i przedmiotowe ma tendencję do uprzedmiotawiania chorego. Pacjent jest dla lekarza źródłem informacji uzyskiwanych w trakcie wywiadu, które wraz z wynikami badania przedmiotowego i badań dodatkowych służą do postawienia diagnozy i stworzenia planu terapii. Rola pacjenta w tym procesie jest bierna i ogranicza się do akceptacji zaleceń lekarskich. Ponadto przy formułowaniu rozpoznań stosowane są wyłącznie pojęcia z zakresu patologii, mimo że definicja zdrowia WHO obejmuje elementy dobrostanu społecznego i psychicznego.

Wydaje się, że terapia pacjentów z chorobami przewlekłymi, jak cukrzyca, powinna opierać się na nowych podstawach, wykorzystywać elementy teorii poznawczych, gdzie problem pacjenta widoczny jest zarówno od strony medycznej, jak i społecznej i psychologicznej. Sam pacjent uczestniczy w formułowaniu celów terapeutycznych i na tej podstawie uwzględniane są jego indywidualne preferencje. Sprzyja to budowaniu zaufania w relacji lekarz-pacjent. Korzyści z takiego podejścia wykazano w badaniach klinicznych. Formułowanie rozpoznania złej kontroli metabolicznej jako skutku niedostosowania diety, trybu życia, dawkowania insuliny stanowią dla chorego pewną abstrakcję. Przyjęcie natomiast perspektywy chorego spełniającego określone funkcje społeczne, pozwoli lepiej wykorzystać różnorodne formy terapii cukrzycy. Ma to zapewnić poprawę kontroli glikemii. Mimo większej złożoności metoda takiego badania klinicznego nie jest bardziej czasochłonna, przy jednocześnie zwiększonej efektywności.

Opracowane na podstawie: Diabetic Medicine / 2003-02-03