Politerapia w psychiatrii

Steven F. Werder i Sheldon H. Preskom – Managing polypharmacy: walking the fine line between help and harm. Current Psychiatry Online 02/2003
Najbardziej popularna definicja politerapii określa ją jako jednoczasowe stosowanie pięciu lub więcej leków u jednego chorego. W USA politerapia dotyczy 7% ogółu pacjentów i rośnie z wiekiem. W grupie starszych pacjentów 46% przyjmuje 7 lub więcej leków. Jakkolwiek określenie to ma często wydźwięk pejoratywny, politerapia może mieć charakter terapeutyczny.

W psychiatrii połączenia leków antypsychotycznych, antydepresantów różnych klas, stabilizatorów nastroju, anksjolityków, leków antyhistaminowych i antycholinergicznych, stosuje się w leczeniu zaburzeń afektywnych i psychotycznych. W zespole stresu pourazowego stosuje się kombinacje antydepresantów grupy SSRI, buspironu, trazodonu, leków antypsychotycznych, stabilizujacych nastrój, beta-blokerów, opiatów i benzodwuazepin.

Politerapię szeroko stosuje się w chorobach pogranicza neurologiczno-psychiatrycznego, jak padaczka i zespół chronicznego zmęczenia oraz w zaburzeniach snu i w bólu przewlekłym. Politerapia może być obliczona na łatwiejsze osiągnięcie zamierzonego efektu lub zapobieżenie wystąpieniu znanych objawów ubocznych podawania leku podstawowego. Czasem stosowanie leku spowalniającego metabolizm drogiego leku podstawowego może mieć znaczenie farmakoekonomiczne.

Należy pamiętać, że politerapia jest niekontrolowanym eksperymentem, w którym ryzyko niespodziewanych, często niebezpiecznych efektow ubocznych wzrasta proporcjonalnie do liczby zastosowanych leków.

Opracowane na podstawie: Current Psychiatry / 2003-02-25