Leczenie zaburzeń zachowania w demencji

Melinda S. Lantz – Options for the treatment of behavioral disturbances in dementia Clin Geriatr 2003;11:34
Częstość występowania zaburzeń zachowania w demencji jest duża i stanowi istotne obciążenie w opiece nad chorym. Przebieg zaburzeń zachowania jest zazwyczaj przewlekły, a objawy zróżnicowane. Wraz z rozwojem demencji pojawiają się omamy, napady lęku, apatia, depresja, zaburzenia rytmu snu i czuwania, impulsywność, agresja lub zaburzenia werbalizacji. Objawy te, poza demencją, mogą być spowodowane leżącą u ich podłoża chorobą psychiczną (paranoja, zespół lękowy, depresja) lub chorobą somatyczną.

Leczenie zaburzeń zachowania należy ukierunkować na określony, najistotniejszy symptom. Atypowe neuroleptyki stosuje się w zespole psychotycznym, objawy depresji i lęku skutecznie zwalczają nowe leki przeciwdepresyjne. Nasilona impulsywność, agresja fizyczna. labilność emocjonalna wymaga stosowania kwasu walproinowego, karbamazepiny lub gabapentyny.

Podjęcie decyzji terapeutycznych powinno być zawsze indywidualizowane i uwzględniać potencjalne objawy uboczne. Poza leczeniem farmakologicznym wskazane jest zidentyfikowanie czynników wyzwalających zaburzenia zachowania (hałas, bezczynność, ból, dyskomfort fizyczny). Opiekunowie powinni unikać konfrontacji w sytuacjach konfliktowych, powodujących agresję podopiecznych, zachować spokój, mówić wolno i wyraźnie.

Należy pamiętać, że rodzina i opiekunowie często sami potrzebują wsparcia, a czasem przeszkolenia, w umiejętnościach skutecznej interwencji w trudnych sytuacjach z udziałem podopiecznego chorego na demencję.

Opracowane na podstawie: Clinical Geriatrics / 2003-01-05