Zasady leczenie zaburzenia schizoafektywnego

Stephen Strakowski – Schizoafective disorder: Which symptoms should be treated first? Curr Psych 2003;2:1
Zaburzenie schizoafektywne to choroba charakteryzująca się jednoczesnym występowaniem objawów typowych dla schizofrenii i zaburzeń afektywnych. Rozpoznanie to wprowadził do psychopatologii Kasanin w 1933 r. W amerykańskiej klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-I w 1952 r., choroba ta została zdefiniowana jako podtyp schizofrenii. Stopniowo ewoluowała jako odrębna jednostka nozologiczna i jako taka istnieje a najnowszej klasyfikacji DSM-IV.

Stosunkowo niewiele jest badań dotyczących etiologii zaburzenia schizoafektywnego. Część autorów uważa, że jest to wariant schizofrenii. Przemawiałoby za tym rodzinne współwystępowanie obu zaburzeń. Inni sądzą, że to odmiana zaburzenia afektywnego o gorszym rokowaniu, z utrzymującymi się objawami psychotycznymi. Trzecia koncepcja zakłada, że jest to heterogenna grupa pacjentów ze schizofrenią, z lepszym rokowaniem i licznymi objawami afektywnymi oraz pacjentów z zaburzeniem afektywnym z nasilonymi objawami psychotycznymi. Wreszcie ostatnia koncepcja mówi o istnieniu kontinuum od schozofrenii, przez zaburzenia schizoafektywne do zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i dużej depresji.

W leczeniu należy położyć nacisk przede wszystkim na komponentę afektywną. Z tego powodu u chorych z manią w wywiadzie stosuje się stabilizatory nastroju, a u pacjentów z depresją, bez wywiadu w kierunku manii, podaje się leki przeciwdepresyjne. W czasie kuracji należy dodać lek przeciwpsychotyczny, ze szczególnym wskazaniem na leki atypowe. Niektóre atypowe neuroleptyki stabilizują nastrój lub mają działanie przeciwdepresyjne, co pozwala rozważyć monoterapię.

Opracowane na podstawie: Current Psychiatry / 2003-01-05