Wieloczynnikowe, intensywne leczenie cukrzycy typu 2 w badaniu Steno-2-opis interwencji

Peter Gæde i wsp – Multifactorial Intervention and Cardiovascular Disease in Patients with Type 2 Diabetes NEJM 2003;348:383
W opublikowanym 30 stycznia 2003 w „New England Journal of Medicine” badaniu Steno-2 wykazano, że intensywna, wieloczynnikowa interwencja u chorych z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią zmniejsza o około 50% ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i mikroangiopatii w porównaniu z leczeniem konwencjonalnym.

Opieka konwencjonalna prowadzona była przez lekarzy ogólnych zgodnie z zaleceniami Danish Medical Association z 1988 roku z uwzględnieniem rewizji z 2000 roku. W przypadku wskazań chorzy leczeni konwencjonalnie kierowani byli na konsultacje do poradni diabetologicznej, z czego w trakcie badania skorzystało 56%.

Grupa leczona intensywnie objęta była opieką lekarską, dietetyczną i pielęgniarską, wizyty odbywały się co trzy miesiące. Dla osiągnięcia rygorystycznych celów leczenia stosowano modyfikację stylu życia i stopniowaną farmakoterapię. Dieta wymagała ograniczenia tłuszczów do 30% a tłuszczów nasyconych do 10% przyjmowanych dziennie w posiłkach kalorii. Chorym zalecano 30 min. lekki lub umiarkowany wysiłek fizyczny 3-5 razy w tygodniu, a także oferowano udział programach antynikotynowych.

Wszyscy chorzy, niezależnie od ciśnienia, przyjmowali inhibitor ACE (lub bloker receptora angiotensyny), a także suplementację witaminową (wit. C i E, kwas foliowy) oraz 150 mg aspiryny. W celu uzyskania kontroli glikemii (HbA1 <6,5%) stosowano gliklazyd lub, u chorych otyłych, metforminę. Przy niepowodzeniu monoterapii łączono te dwa leki. Wartość HbA1>7% przy maksymalnych dawkach leków doustnych była wskazaniem do włączenia insuliny NPH wieczorem. Gdy dawka insuliny przekraczała 80 IU/dobę lub nie dochodziło do poprawy wyrównania, wdrażano insulinoterapię 2-4-razy/dobę.Leczenie hipotensyjne (cel 130/80 mmHg), poza ACE-I dopuszczało stosowanie diuretyku, beta-blokera i blokera kanału wapniowego. W przypadku dyslipidemii stosowano atorwastatynę i/lub fibraty.

Zdaniem autorów, podobne postępowanie, obejmujące także ciągłą edukację i motywację pacjentów, powinno się oferować wszystkim chorym na cukrzycę typu 2 zagrożonym powikłaniami.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2003-01-30