Jak rozpoznać chorobę Parkinsona?

Rao Goutham i wsp – Does this patient have Parkinson disease? JAMA 2003;289:347
Częstość występowania choroby Parkinsona ocenia się na 150-200 na 100 000. W dziale “Clinician`s Corner” JAMA opublikowano artykuł poglądowy poświęcony diagnostyce tego zaburzenia.

Niemal 200 lat po opisaniu choroby Parkinsona jej wczesne rozpoznanie jest nadal trudne. Typowe objawy to drżenie spoczynkowe, bradykinezja, wzmożone napięcie mięśni, propulsja. Często współwystępują: depresja, zaparcia, objawy otępienia. Zaburzenia snu, dyskretne zmiany osobowości i męczliwość mogą na wiele lat wyprzedzić wystąpienie objawów choroby.

Nadal nie ma badań laboratoryjnych, które mogłyby jednoznacznie potwierdzić rozpoznanie. Dopiero badania neuropatologiczne pozwalają ostatecznie zweryfikować diagnozę. Bywa wprawdzie stosowany test obciążenia lewodopą, ale budzi on liczne wątpliwości z uwagi na działania uboczne oraz niewielką czułość i specyficzność.

Pomimo postępu medycyny, podstawowym narzędziem diagnostycznym w chorobie Parkinsona pozostają wywiad i badanie przedmiotowe. Autorzy dokonali przeglądu 185 artykułów z MEDLINE z lat 1966-2001, w celu porównania kryteriów diagnostycznych i znalezienia objawów klinicznych pozwalających zwiększyć prawdopodobieństwo rozpoznania choroby Parkinsona. Jedynie 6 artykułów spełniało kryteria metodologiczne pozwalające na dalsze porównania statystyczne.

Istotne dla rozpoznania choroby Parkinsona okazały się: drżenia, połączenie wzmożonego napięcia mięśni i bradykinezji, mikrografia, spowolnienie chodu. Pomocne jest też stwierdzenie trudności w chodzeniu na piętach, wstawaniu z krzesła, problemy ze zmianą pozycji w łóżku, a także dodatni objaw Myersona (utrzymujące się mruganie w odpowiedzi na delikatne uderzenia w gładziznę).

Zdaniem autorów istnieje pilna potrzeba przeprowadzenia badań na dużej liczbie uczestników, w prospektywny sposób porównujących wyjściowe objawy z ostateczną diagnozą.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2003-01-15