Objawy depresyjne sprzyjają bezrobociu i zubożeniu. Badanie CARDIA

Mary A. Whooley i wsp – Depressive symptoms, unemployment, and loss of income. The CARDIA Study Arch Intern Med. 2002;162:2614
Autorzy prospektywnie badali wpływ objawów depresyjnych na groźbę utraty pracy i spadek dochodów. W tym celu w latach 1991-92 przeprowadzono przesiewową ocenę 2334 osób wieku od 18 do 30 lat, zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy i uzyskujących roczny dochód na rodzinę powyżej 25000 $. Stosując test CES-D wyłoniono liczącą 439 osób ( 19%) podgrupę z objawami depresyjnymi (CES-D>16). Grupę kontrolną stanowiło pozostałe 1895 osób (CES-D<16).

W latach 1995-96 badanie to powtórzono u 2031 uczestników programu. W ciągu 5 lat w grupie, która wykazywała w pierwszym badaniu objawy depresyjne, pracę utraciło 33% osób (21% w grupie kontrolnej). U 17% osób wykazujących wyjściowo objawy depresyjne, doszło do obniżenia rodzinnego dochodu rocznego poniżej 25000$. Ten sam wskaźnik w grupie kontrolnej wynosił 7%.

Autorzy stwierdzają, że występowanie objawów depresyjnych wiąże się w okresie kolejnych 5 lat z większym o 60% ryzykiem utraty pracy i większym o 90% ryzykiem zmniejszenia dochodów. Objawy obniżonego nastroju prowadzą do zmniejszenia osiągnięć zawodowych i wydajności pracy, większej absencji oraz ograniczają zdolność znalezienia nowego zatrudnienia. Innymi uwzględnionymi czynnikami pogarszającymi status badanych były: stan wolny, niski poziom wykształcenia, palenie papierosów, zatrudnienie w niepełnym wymiarze, jednak za podstawowy czynnik obniżający poziom socjoekonomiczny badanych należy, zdaniem autorów, uznać objawy depresyjne.

Ma to istotne znaczenie dla całościowej oceny kosztów nieleczonych zaburzeń nastroju.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2002-12-09