Trening fizyczny w leczeniu niewydolności serca

R. Ferrari – Physical training in chronic heart failure: much more than training Eur Heart J 2002;23:1803
Na przestrzeni lat zmieniało się rozumienie patofizjologii niewydolności serca (HF). Początkowo zwracano uwagę przede wszystkim na mechanikę przepływu krwi, ostatnio coraz większą rolę przypisuje się „obwodowi” czyli komórkom śródbłonka i mięśni gładkich naczyń.

Autor skomentował badanie, w którym dołączenie treningu wytrzymałościowego i siłowego do leczenia HF poprawiło wydolność pacjentów i zmniejszyło liczbę receptorów cytokin. Wyniki sugerują, że trening fizyczny może wywierać efekt przeciwzapalny.

Pacjenci z niewydolnością serca przyjmują leki beta-adrenolityczne, inhibitory konwertazy angiotensyny, naparstnicę, antagonistów aldosteronu. Autor uważa, że został osiągnięty pewien pułap leczenia farmakologicznego i trudno sobie wyobrazić, aby można było poszerzać dalej listę przyjmowanych leków (np.: o inhibitory wasopresyny, endoteliny).

Konieczne jest znalezienie innych sposobów na zmniejszenie aktywacji neurohormonalnej. Jednym z nich może się okazać trening fizyczny. Ta forma terapii poprawia jakość życia, choć nadal nie wiadomo, czy może poprawić rokowanie chorych z HF.

Zaobserwowano, że trening zmniejsza liczbę receptorów TNF-alfa. Znaczenie kliniczne tego faktu wymaga dalszych badań nad rolą cytokin w patofizjologii HF. Cytowane badanie potwierdza znaczenie treningu fizycznego w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca, a jednocześnie wskazuje na potrzebę dalszych badań w tym kierunku.

Opracowane na podstawie: European Heart Journal / 2002-12-01