Trudna sztuka oceny rokowania

M. R. Cowie – The fine art of prognostication Eur Heart J 2002;23:1804
Autor komentarza redakcyjnego omówił problem oceny rokowania pacjenta przez lekarza prowadzącego na przykładzie dwóch badań klinicznych: IMPROVEMENT i SUPPORT.

Lekarze oceniali rokowanie swoich pacjentów z niewydolnością serca (IMPROVEMENT) lub hospitalizowanych ciężko chorych (SUPPORT). W obu badaniach prowadzono roczną obserwację, rejestrując całkowitą umieralność. Okazało się, że lekarze przeceniali ryzyko zgonu u swoich pacjentów, szczególnie w grupie bardzo ciężko chorych.

Autor komentarza redakcyjnego podkreśla, że jest to bardzo istotny problem: „zawyżone” ryzyko zgonu sprawia, że lekarze zazwyczaj nie oferują pacjentowi wszystkich dostępnych badań diagnostycznych oraz optymalnego leczenia, z góry uważając chorego za „spisanego na straty.” Dokładna ocena rokowania jest także bardzo istotna dla samych pacjentów i ich rodzin – umożliwia poczynienie w pełni świadomych planów osobistych na przyszłość oraz podejmowanie racjonalnych decyzji dotyczących wyboru dalszego leczenia.

Dlatego autor niniejszego artykułu z jednej strony zachęca lekarzy do zwracania większej uwagi na ocenę rokowania swoich pacjentów, z drugiej zaś zachęca naukowców do opracowania dokładniejszych algorytmów, umożliwiających bardziej precyzyjną ocenę rokowania.

Opracowane na podstawie: European Heart Journal / 2002-11-15