Nadciśnienie tętnicze a niewydolność nerek-komentarz do badania AASK

M.H. Alderman – Hypertension control and kidney disease JAMA 2002;288:2466
Współczesne poglądy na leczenie nadciśnienia z niewydolnością nerek zostały omówione w komentarzu do badania AASK.

Aktualne standardy postępowania JVC VI zalecają u osób z niewydolnością nerek redukcję wartości ciśnienia tętniczego do 130/85 mm Hg lub do wartości 125/75 mm Hg, gdy stwierdza się białkomocz > 1g/24 godz. Takie postępowanie ma spowolnić przebieg przewlekłej niewydolności nerek i opóźnić moment rozpoczęcia dializoterapii.

Terapia hipotensyjna zmniejsza również ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego, będących główną przyczyną zgonów w tej szczególnej grupie chorych.

Wiele badań, w tym najnowsze badanie AASK, wykazało korzystne działanie inhibitorów konwertazy angiotensyny, zarówno w prewencji chorób układu sercowo-naczyniowego jak i hamowaniu progresji niewydolności nerek. Przy przeciwwskazaniach mogą one być zastąpione blokerami receptora angiotensyny. Ponieważ większość chorych wymaga leczenia skojarzonego, najbardziej wskazane jest dołączenie diuretyku. Lekiem trzeciego rzutu powinny być beta-blokery, szczególnie w sytuacji współistnienia chorób układu krążenia. Lekami o gorszym potencjale terapeutycznym u chorych z niewydolnością nerek wydają się być leki z grupy dihydropirynowych blokerów kanału wapniowego i blokerów receptorów alfa.

Wyniki badania AASK potwierdzają powyższy schemat terapii u osób rasy czarnej w początkowym okresie niewydolności nerek. Zdaniem autora komentarza protokół badania, a zwłaszcza wybór podstawowego złożonego punktu końcowego, nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie, jaki powinien być cel obniżania ciśnienia w nefropatii.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2002-11-20