Obrazowanie mózgu w depresji: pytania o przyczynę i skutek

Alan F. Schatzberg – Brain imaging in affective disorders: more questions about causes versus effects Am J Psychiatry 2002,159:1807
W nocie redakcyjnej Alan F. Schatzberg rekomenduje zamieszczone w ostatnim numerze American Journal of Psychiatry prace przedstawiające wyniki badań neuroradiologicznych mózgów osób depresyjnych.

Stosując pozytronową tomografię emisyjną, Liotti i wsp. badali przepływy mózgowe w czasie przypominania smutnych wydarzeń, jakie zaszły w życiu pacjentek z aktualną remisją objawów dużej depresji. Dla porównania badane były także pacjentki aktualnie depresyjne oraz całkowicie zdrowe. Obserwowano wzrost aktywności w okolicy kory czołowej boczno-dolnej oraz w przedniej, grzbietowej części zakrętu obręczy i zmniejszenie aktywności kory nadoczodołowej, potylicznej i przedniego wzgórza. Badanie pokazuje anatomiczne struktury zaangażowane w przeżywanie smutku i, być może, odpowiedzialne za depresję.

Strakowski i wsp. stosowali rezonans magnetyczny dla oceny wymiarów mózgu i jego komór u pacjentów z pierwszym i kolejnymi epizodami choroby afektywnej dwubiegunowej. Stwierdzili nie tylko zwiększenie wielkości komór ale też zmniejszenie objętości mózgowej istoty białej. Innym ważnym odkryciem było stwierdzenie zmian objętości hipokampa u osób z pierwszym epizodem depresji. Z drugiej strony istnieją również doniesienia kwestionujące wpływ depresji na zmniejszenie objętości hipokampa.

Odpowiedzi na pytania o przyczynę i skutek obserwowanych zmian struktur mózgu w depresji wymagają prospektywnych badań na dużej grupie chorych.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2002-11-19