Samokontrola glikemii w cukrzycy typu 2

U. Schwedes i wsp – Meal-related structured self-monitoring of blood glucose Diabetes Care 2002;25:1928
Badania epidemiologiczne wskazują, że samokontrola glikemii przynosi wymierną poprawę wyrównania metabolicznego u chorych leczonych insuliną, kontrowersje natomiast wzbudzają jej korzyści u chorych z cukrzycą typu nie stosujących insuliny.

W wieloośrodkowym badaniu przeprowadzonym w Austrii i Niemczech autorzy ocenili wpływ pomiarów stężeń glukozy prowadzonych w ramach samokontroli, na poziom hemoglobiny glukozylowanej u pacjentów z cukrzycą leczonych dietą lub doustnymi lekami hipoglikemizującymi. Badaniu poddano 250 chorych, których po początkowej edukacji przydzielono do grupy samokontroli glikemii lub grupy kontrolnej. W tej pierwszej badani dokonywali sześciu oznaczeń stężeń glukozy dziennie przez 2 dni w tygodniu, przed i w godzinę po każdym głównym posiłku. Jednocześnie uczestnicy badania prowadzili dziennik spożywanych posiłków.

Po 24 tygodniach w grupie samokontroli glikemii (w porównaniu do grupy kontrolnej) stwierdzono istotny spadek stężenia hemoglobiny glukozylowanej ( 1,0% vs 0,54%; p<0,0082). W grupie poddanej interwencji zaobserwowano również spadek masy ciała, stężenia cholesterolu oraz albuminurii. Wartości te nie osiągnęły jednak poziomu istotności statystycznej.

W przeciwieństwie do poprzednich prac, zwiększona częstość oznaczeń glukozy u chorych na cukrzycę redukowała lęk, depresję, objawy gorszego samopoczucia. Subiektywnie odczuwany stan zdrowia ulegał poprawie.

Samokontrola glikemii uwzględniająca pomiary poposiłkowe oraz ich związek ze spożywanymi posiłkami, umożliwiła pacjentom racjonalizację trybu życia i diety i w efekcie poprawę wskaźników wyrównania metabolicznego.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2002-11-18