Zaburzenia lękowe u osób starszych

Deborah C. Pontillo, Ariel J. Lang i Murray B. Stein – Management and treatment of anxiety disorders in the older patient Clinical Geriatrics 2002;10:38
Zaburzenia lękowe w wieku podeszłym powodują nie tylko bezpośrednie cierpienie i upośledzają codzienne funkcjonowanie ale także, wpływając poprzez układ autonomiczny na inne czynności organizmu, są potencjalnym zagrożeniem dla zdrowia.

Rozpowszechnienie zaburzeń lękowych w tej populacji jest oceniane na 10.2%. Najczęściej rozpoznawane jest zaburzenie lękowe uogólnione (7.5% w grupie liczącej 3107 osób). Inne badania szacują występowanie fobii na 0% do 10%, zaburzeń obsesyjno – kompulsywnych na 0% do 1.5% i lęku panicznego na 0.1%.

W ocenie autorów powyższe dane są raczej niedoszacowane. Nasilenie tego typu zaburzeń jest normalnym efektem starzenia się i nieodłącznym elementem chorób wieku podeszłego. Zespoły lękowe często nie są rozpoznawane jako osobne dolegliwości, wymagające odrębnego postępowania.

Jako przydatne w leczeniu zespołów lękowych wieku podeszłego autorzy uznają leki przeciwdepresyjne nowej generacji, które działają antydepresyjne oraz przeciwlękowo i nie grożą uzależnieniem. Stosuje się nadal leki z grupy benzodwuazepin, które bardzo efektywnie zmniejszają lęk, często wywołują jednak nadmierną sedację i doprowadzają do lekozależności (zwłaszcza stosowane przewlekle). Benzodwuazepiny powinny być przyjmowane nie dłużej niż 4 tygodnie, praktyka odbiega jednak znacząco od tych wytycznych. Z metod psychoterapii zaleca się od 5 do 20 sesji prowadzonych w duchu behawioralno-poznawczym i trening relaksacji.

Opracowane na podstawie: Clinical Geriatrics / 2002-10-04