Sposób rozmowy z pacjentem z problemami psychiatrycznymi na temat leczenia chorób somatycznych

David E. Ness – Discussing treatment options and risks with medical patients who have psychiatric problems Arch Intern Med 2002;162:2037
Uzyskanie od pacjenta z problemami psychiatrycznymi akceptacji sposobu leczenia chorób somatycznych wymaga wiedzy o wpływie różnych rodzajów zaburzeń psychicznych na: percepcję informacji o stanie zdrowia, zdolność niezależnego wyrażenia zgody na proponowane procedury medyczne oraz współudział w leczeniu.

Pacjent depresyjny będzie niedostatecznie przyswajał informacje, przeceniał zagrożenia, niedoceniał korzyści proponowanego leczenia. U chorych terminalnych może pojawić się wynikające z poczucia beznadziejności zjawisko odmowy leczenia i pragnienie szybkiej śmierci. Pacjenci ze schizofrenią, wbrew częstym opiniom, wykazują zadowalające rozumienie problemów ogólnomedycznych, o ile nie stają się one tematem urojeń bądź halucynacji. Pacjenci otępiali mają obniżoną zdolność rozumienia, jednak zalecane jest podejście indywidualne i ostrożność ocen. O uznaniu decyzji pacjenta za wiążącą, a więc świadomą, dobrowolną i przemyślaną, decyduje bowiem nie rodzaj zaburzeń psychicznych, ale stopień ich nasilenia.

Komunikowanie się z pacjentem narcystycznym, histerycznym, roszczeniowym lub agresywnym bywa trudniejsze. Należy pamiętać, że decyzje nieracjonalne są często podejmowane przez pacjentów niepsychotycznych. Źródłem decyzji jest emocjonalność, życzeniowość lub obsesyjność myślenia, wypieranie pewnych informacji, postawa hipochondryczna lub łagodne obniżenie sprawności intelektualnej. Od lekarza wymaga się przystępnego przekazania informacji, wysłuchania wątpliwości, uspokojenia obaw, czasem odwołania się do autorytetu rodziny pacjenta. Należy unikać paternalizmu i nacisku.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2002-10-14