Proste metody przeciwdziałania oporności na antybiotyki

Peter J. Collignon – Some simple changes to practice could reduce development and spread of antibiotic resistance MJA 2002;177:325
Oporność na antybiotyki jest ogólnoświatowym problemem zdrowotnym. Zwiększa się liczba bakterii opornych na antybiotyki „ostatniego rzutu”, takie jak wankomycyna. Skuteczność nowych leków przeciwbakteryjnych, w tym kwinuprystyny-dalfoprystyny i linezolidu, jest niezadowalająca.

Nie ma wątpliwości, że do rozprzestrzeniania się oporności na antybiotyki przyczyniają się głównie sami lekarze. Wśród metod przeciwdziałania wymienia się przede wszystkim ograniczanie antybiotykoterapii do sytuacji, w których są do niej jednoznaczne wskazania. Antybiotyki o szerokim spektrum działania powinny być stosowane możliwie rzadko. Należy rozważyć, czy potencjalne działania niepożądane nie przyćmią korzyści wynikających z antybiotykoterapii (nie wszystkie infekcje bakteryjne wymagają podania antybiotyku).

Stosowanie leków przeciwbakteryjnych z przyczyn innych niż zakażenia (na przykład w zaburzeniach motoryki przewodu pokarmowego) jest przeciwwskazane. Antybiotyki „ostatniego rzutu” powinny być zarezerwowane wyłącznie do ciężkich zakażeń, opornych na standardowe leczenie. Profilaktyczna antybiotykoterapia powinna być krótka (przed zabiegami chirurgicznymi zwykle wystarczy jedna dawka).

Zwraca się uwagę na coraz większą rolę szczepień oraz poprawę higieny i kontroli zakażeń, głównie w szpitalach. Niebagatelne znaczenie mają programy edukacyjne skierowane zarówno do chorych, jak i lekarzy. Podkreśla się konieczność monitorowania oporności na antybiotyki. Prace nad nowymi antybiotykami i metodami walki z opornością powinny być jednym z głównych nurtów badawczych w medycynie.

Opracowane na podstawie: Medical Journal of Australia / 2002-09-16