Wpływ aktywności fizycznej na układ krążenia u osób z cukrzycą i nadciśnieniem

K.Stewart – Exercise training and the cardiovascular consequences of type 2 diabetes and hypertension – plausible mechanisms for improving cardiovascular health JAMA 2002;288:1622
Cukrzyca typu II i nadciśnienie tętnicze istotnie zwiększają ryzyko powikłań ze strony układu krążenia. Obie patologie bardzo często współistnieją ze sobą: u około 60% osób z cukrzycą typu II rozpoznaje się nadciśnienie.

Wielokrotnie potwierdzano korzystny wpływ regularnych wysiłków fizycznych na przebieg cukrzycy i nadciśnienia. Jednak większość badań koncentrowała się na lepszej kontroli glikemii i na redukcji nieprawidłowych wartości ciśnienia tętniczego.

K. Stewart dokonał przeglądu piśmiennictwa na temat wpływu aktywności fizycznej na układ krążenia u osób z cukrzycą i nadciśnieniem. Istnieją przekonujące dowody na to, że wysiłek fizyczny poprawia funkcję śródbłonka (niezależnie od redukcji ciśnienia) i zapobiega dysfunkcji rozkurczowej serca. Prawdopodobnie także zmniejsza sztywność tętnic, ogranicza ogólnoustrojową aktywację układu immunologicznego i redukuje masę lewej komory serca.

A zatem korzystny wpływ aktywności fizycznej nie ogranicza się wyłącznie do zmniejszenia insulinooporności i lepszej kontroli glikemii oraz obniżenia ciśnienia tętniczego. Kolejny postulowany mechanizm korzystnego wpływu ćwiczeń na układ krążenia polega na zmniejszeniu masy tkanki tłuszczowej, szczególnie w obrębie jamy brzusznej. Zalecany program treningu obejmuje ćwiczenia aerobowe przynajmniej trzy razy w tygodniu oraz dodatkowo trening siłowy dwa razy/tygodzień. Wprowadzenie takiego programu wymaga wstępnej oceny pacjenta (test wysiłkowy), wykluczenia przeciwwskazań i indywidualnego doboru ćwiczeń.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2002-10-02