Cukrzyca typu 2 wieku podeszłego nie jest łagodniejszą postacią choroby

S. Bo i wsp – Type 2 diabetes with onset in the elderly is not a benign disease Diabet Med 2002;19:790
W związku ze starzeniem się społeczeństwa i wydłużaniem średniej długości życia, cukrzyca wieku podeszłego nabiera dużego znaczenia epidemiologicznego. Rozpoznaje się ją u 20% osób powyżej 65 roku życia. Niekiedy cukrzyca w podeszłym wieku traktowana jest jako stosunkowo „łagodna dolegliwość”.

Autorzy w badaniu przekrojowym porównali metaboliczną i kliniczną charakterystykę pacjentów, którzy zachorowali na cukrzycę typu 2 oniżej (n=971) i powyżej 70 roku życia (n=230). Średni czas trwania cukrzycy w obu analizowanych grupach był podobny i wyniósł dla młodszej 5,3+/-3,9 oraz dla starszej 5,3+/-4,2 lat.

W starszej grupie wiekowej częściej stosowano insulinę, a rzadziej metforminę. Średnie stężenia hemoglobiny glukozylowanej były podobne w obu analizowanych grupach i wynosiły 6,3-6,4%.

U osób powyżej 70 roku życia stężenia cholesterolu całkowitego, cholesterolu LDL, wartość BMI, ilość palących oraz odsetek osób płci męskiej, były istotnie mniejsze w porównaniu do młodszej wiekowo grupy. Z kolei nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, nefropatia cukrzycowa, miażdżyca zarostowa tętnic kończyn dolnych występowały istotnie częściej w grupie starszych osób.

W analizach wieloczynnikowych, cukrzyca typu 2 wieku podeszłego zwiększała, w sposób niezależny od od płci, czasu trwania cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, hemoglobiny glukozylowanej, poziomu cholesterolu LDL, ryzyko rozwoju: nefropatii -1,7x, choroby wieńcowej-1,9x i miażdżycy tętnic kończyn dolnych- 2,0x. Okazuje się więc, że cukrzyca wieku podeszłego istotnie zwiększa częstość późnych powikłań.

Opracowane na podstawie: Diabetic Medicine / 2002-09-18