Pękające blaszki miażdżycowe w ostrych zespołach wieńcowych

Lee N. Graham i wsp – Plaque voulnerability, plaque rapture and acute coronary syndromes Circulation 2002;106:760
W komentarzu do pracy Rioufola i wsp, w sierpniowym numerze Circulation podsumowano wiedzę na temat charakterystyki pękających blaszek miażdżycowych w ostrych zespołach wieńcowych (ACS).

W pracy Rioufola i wsp, badaniem USG wewnątrznaczyniowym (IVUS) potwierdzono występowanie wieloogniskowych pęknięć blaszek miażdżycowych u 24 chorych z ACS. Pęknięte blaszki występowały w 37% w proksymalnych zwężeniach tętnicy odpowiedzialnej za ACS („culprit lesion”) i w 70% przypadków w innych tętnicach wieńcowych. Na podstawie oceny IVUS i koronarografii badacze wszczepili stent w 86% w „culprit lesion” i w 70% w innej lokalizacji. Wszystkie pęknięte blaszki charakteryzowały się pozytywnym remodelingiem (przyrost średnicy naczynia przy wzroście blaszki miażdżycowej).

Badanie Rioufola i wsp.potwierdza wcześniej obserwowaną wieloogniskową lokalizację zmian miażdżycowych w chorobie wieńcowej i występowanie „niemych” klinicznie pęknięć blaszek miażdżycowych. Ogranicza to możliwość precyzyjnej, koronarograficznej oceny „culprit lesion” i utrudnia ocenę blaszek zagrażających pęknięciem.

Autorzy podkreślają, że w okresie poprzedzającym ACS większość wrażliwych na pęknięcie blaszek i blaszek pękających nie zwęża istotnie naczynia. Badanie Rioufola i wsp. potwierdza paradygmat leczenia inwazyjnego hemodynamicznie niestabilnych zweżeń w ostrej fazie ACS (wspartego leczeniem przeciwkrzepliwym i przeciwpłytkowym) oraz jednoczesnego, systemowego leczenia blokerami ACE, beta-blokerami i statynami. Stabilizujące działanie na pęknięte lub zagrażające pęknięciem blaszki zmniejsza częstość powikłań po ACS.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2002-08-13