Polipragmazja u osób starszych

Melinda S. Lanz – Problems with polypharmacy Clinical Geriatrics 2002;10:18
Analizując przypadek 87-letniej kobiety z nadciśnieniem tętniczym i chorobą Alzheimera, która z powodu nadciśnienia, zaburzeń nastroju i zachowania leczona była przez różnych lekarzy aż 8 lekami (donepezil, enalapryl, risperidon, tradozon, lewodopa/karbidopa, lorazepam, paroksetyna i metylfenidat), autorka omawia problem terapii wielolekowej.

Polipragmazja nie tylko nie poprawiła stanu chorej, ale wywołała delirium. Stan chorej wrócił do normy po odstawieniu leków i zastosowaniu psychoterapii w Stowarzyszeniu na Rzecz Choroby Alzheimera.

Należy pamiętać, że co najmniej 10% interakcji leków wywołuje istotne klinicznie powikłania. U osób starszych stężenia leków we krwi są wyższe z powodu starczego upośledzenia filtracji w nerkach, zmniejszonego metabolizmu wątrobowgo leków oraz związanego z wiekiem obniżenia stężenia albumin. Poza tym wiele leków metabolizowanych jest przez enzymy cytochromu P450 (kompetycja).

Poza reakcją lek-lek należy pamiętać o interakcji lek (podawany z powodu określonej choroby) – inna choroba u danej osoby (atypowe neuroleptyki zaburzają regulację glikemii u chorych na cukrzycę, wszystkie neuroleptyki nasilają zaburzenia równowagi).

Najistotniejszy jest właściwy przepływ informacji między rodziną chorego a lekarzem i między poszczególnymi lekarzami. 75% osób starszych przyjmuje leki, o których nie wie ich lekarz rodzinny. Sugeruje się, aby opiekunowie przynosili na wizytę wszystkie leki przyjmowane przez starszych chorych. Koordynatorem leczenia powinien być lekarz opieki podstawowej.

Opracowane na podstawie: Clinical Geriatrics / 2002-08-05