Uwarunkowania powodzenia farmakoterapii w depresji

R. Michael Bagby i wsp – Psychosocial and clinical predictors of response to pharmacotherapy for depression J Psychiatry Neurosci 2002;27:250
Powodzenie farmakoterapii depresji zależy od szeregu czynników psychospołecznych i klinicznych. Autorzy kanadyjscy dokonali przeglądu piśmiennictwa, poddając stwierdzane zależności krytycznej analizie.

I tak, większość czynników demograficznych, jak: wiek, płeć, rasa, grupa etniczna, nie jest, w ich ocenie, przydatna w przewidywaniu prawdopodobieństwa pozytywnej odpowiedzi na leczenie, podobnie jak: wiek w chwili zachorowania, czas trwania choroby i ilość nawrotów. Autorzy negują również istotny wpływ na powodzenie farmakoterapii faktu współistnienia poważnych chorób ogólnych, nawet jeśli wpływają one negatywnie na jakość życia.

Obecność zaburzeń lękowych lub uzależnienia pogarsza efektywność terapii. Większe natężenie objawów pierwszego rzutu depresji usposabia do gorszej reakcji na leczenie, przy kolejnych rzutach zależność ta nie jest już tak wyraźna, ale część badań wykazuje, że nadal negatywnie koreluje z podatnością na farmakoterapię.

Oparcie społeczne i rodzinne, a zwłaszcza opieka małżonka lub partnera oraz zaangażowanie religijne, są istotnymi czynnikami sprzyjającymi wyzdrowieniu, podobnie jak: ekstrawersja i niski poziom wrogości. Współistnienie depresji i zaburzeń osobowości, w połączeniu z ich implikacjami społecznymi oraz dużą ilością zmiennych osobniczych tworzy sytuację, w której ocena ich pozytywnego bądź negatywnego wpływu na stosowane leczenie jest trudna i niejednoznaczna.

Opracowane na podstawie: Journal of Psychiatry and Neuroscience / 2002-07-22