Ocena remisji w depresji – propozycja nowej sali oceny

Roger McIntyre i wsp – Assessing full remission J Psychiatry Neurosci 2002;27:235
Skala Hamiltona używana jest do oceny stopnia natężenia depresji od 1960 roku. W podstawowej wersji obejmuje 17 czynników. Jest wykorzystywana w celach diagnostycznych i do oceny efektów leczenia. Ważnym zastosowaniem skali Hamiltona jest ocena reakcji na farmakoterapię w próbach klinicznych nowych leków przeciwdepresyjnych.

W opinii autorów cytowanej pracy wadą skali jest zbyt duży zakres uwzględnionych objawów, co sprawia, że jest dość uciążliwa w codziennym stosowaniu, a jej wypełnianie trwa zbyt długo. Autorzy zaproponowali własną, siedmiopunktową modyfikację skali Hamiltona, która w ich ocenie będzie bardziej przydatna w codziennej praktyce klinicznej i podczas testowania nowych leków przeciwdepresyjnych. Nadali jej nazwę Toronto HAM-D.

Przedmiotem oceny są objawy zdaniem autorów najbardziej patognomoniczne dla depresji, takie jak: nastrój, poczucie winy, tendencje samobójcze, aktywność ogólna i zawodowa, psychiczne objawy lęku, somatyczne objawy lęku i somatyczne objawy ogólne. Wykonane badania porównawcze wskazują na znaczną czułość i potarzalność wyników w porównaniu z wersją oryginalną.

W skali Toronto HAM – D pełna remisja objawów depresyjnych wyrażona jest liczbą 3 i mniej niż 3 punktów wobec liczby 7 i mniej punktów w wersji oryginalnej. Autorzy stwierdzają, że modyfikacja ta jest kolejną propozycją skrócenia wersji oryginalnej, a wybrane objawy są przy rozpoznawaniu depresji najistotniejsze.

Opracowane na podstawie: Journal of Psychiatry and Neuroscience / 2002-07-22