Koronarografia a rozwój kardiologii

T. Ryan i wsp – The coronary angiogram and its seminal contributions to cardiovascular medicine over five decades Circulation 2002;106:752
Artykuł omawia, znaczenie koronarografii w dynamicznym rozwoju kardiologii w drugiej połowie XX wieku.

F. Sones jako pierwszy dokonał selektywnego wstrzyknięcia kontrastu do tętnicy wieńcowej w 1958 roku. Wymagało to dużej odwagi, ponieważ w ówczesnym czasie powszechne było przekonanie, że podanie kontrastu do tętnicy wieńcowej może zaburzyć równowagę elektryczną serca i spowodować zgon pacjenta.

Do rozpowszechnienia tej metody obrazowania przyczyniły się cewniki zaprojektowane niezależnie przez Judkinsa i Amplatza, które ułatwiły dostęp do ujścia obu tętnic wieńcowych i lewej komory. Wentrykulogram wykonywany z koronarografią pozwolił uwidocznić regionalne zaburzenia kurczliwości – w latach 60-tych wprowadzono nazewnictwo opisujące dysfunkcję lewej komory (akineza, hipokineza).

Koronarografia przyczyniła się do szybkiego rozwoju operacyjnych metod rewaskularyzacji (CABG). W badaniach wykonywanych w pierwszej dobie zawału przed planowanym CABG zaobserwowano spontaniczną fibrynolizę, co stało się impulsem do badań nad lekami fibrynolitycznymi.

W 1977 roku Gruntzig opisał nową metodę rewaskularyzacji – przezskórną koronaroplastykę. Wykonanie pierwotnej plastyki w zawale, w 1982 roku, zapoczątkowało spór o optymalny sposób leczenia zawału, który dopiero badania ostatnich lat wydają się rozstrzygać na korzyść pierwotnej interwencji wieńcowej.

W podsumowaniu autor podkreślił, że po blisko 50 latach koronarografia pozostaje niezastąpionym sposobem obrazowania tętnic wieńcowych, który odegrał istotną rolę w rozwoju skutecznych metod leczenia choroby wieńcowej.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2002-08-06