Częściowa remisja w depresji

Richard Tranter i wsp – Prevalence and outcome of partial remission J Psychiatry Neurosci 2002; 27; 241
Częściowa remisja w depresji to stan, w którym pacjent nie spełnia już kryteriów dużej depresji, a wynik badania skalą Hamiltona zawiera się, wg różnych autorów, między 7 a 18 pkt. Utrzymujące się objawy rezydualne jakościowo nie różnią się od powszechnie znanych objawów depresji, natomiast ich natężenie jest znacznie mniejsze.

Trzy najczęściej wymieniane objawy rezydualne to: zaburzenia snu (44%), zmęczenie (38%) i utrata zainteresowań oraz zdolności przeżywania przyjemności (27%). Często występują też: drażliwość, lęk uogólniony i somatyczny.

Objawy rezydualne to, wg jednych badaczy – przetrwała, niedoleczona depresja, wg innych – cecha przedchorobowej, neurotycznie depresyjnej osobowości, a wg jeszcze innych – swoista „blizna” po psychozie depresyjnej – trwała negatywna zmiana osobowości.

Rozpowszechnienie występowania objawów rezydualnych określić można „regułą trójek”: 1/3 pacjentów powraca do zdrowia, 1/3 nie reaguje na leczenie a w kolejnej 1/3 remisja jest częściowa. Na ile natężenie objawów epizodu depresyjnego wpływa na utrzymywanie się objawów rezydualnych – zdania są podzielone.

Objawy rezydualne 3 do 6 razy zwiększają prawdopodobieństwo nawrotu depresji. Utrzymywanie się tych objawów zwiększa ryzyko wystąpienia zawału serca, udaru mózgu. Obserwuje się nadmierną skłonność do korzystania z opieki medycznej i społecznej, co podraża koszty instytucji ubezpieczeniowych.

Zdaniem autora, rozpoczynając farmakoterapię depresji zbyt małą uwagę zwraca się na jej efektywność względem objawów resztkowych. Nie można też pominąć wspomagającej roli terapii poznawczej.

Opracowane na podstawie: Journal of Psychiatry and Neuroscience / 2002-07-13